Waarom succes pas telt als het van jezelf voelt
Ze is de eerste Belgische gymnaste die olympisch goud won, wereldkampioen werd én Europees goud pakte. Van buitenaf leek Nina Derwael onaantastbaar: gefocust, gedisciplineerd en altijd in controle. Maar achter die successen groeide stilaan het gevoel dat ze vooral leefde volgens verwachtingen van anderen. Tot één eenvoudige vraag alles veranderde: “Wat ga jij eraan doen, Nina?” Vandaag kijkt ze anders naar succes, ambitie en presteren. “Mijn grootste overwinning is niet die medaille,” zegt ze. “Het is dat ik opnieuw eigenaar ben van mijn eigen verhaal.”
Eind april had ik afspraak met Nina Derwael op een terras langs de Brusselsesteenweg in Gentbrugge, niet ver van waar ze woont. We zitten bij Bistro Leon, al zal dat voor veel Gentenaars altijd gewoon De Falstaff blijven. Een naam die ongetwijfeld nog nazindert uit de tijd van het Ottenstadion, toen hier na de matchen het bier sneller vloeide dan de tijd. Geen bier voor ons, maar twee pornstar Martino’s en een portie kaas- en garnaalballetjes. Tegenover mij zit een bijzonder ontspannen Nina Derwael, samen met haar schippershond. Het schipperke is – zo heb ik achteraf ontdekt – de kleinste broer van de herdershond en de naam is ontleend aan het feit dat dit ras voornamelijk op binnenvaartschepen voorkwam. Sinds Nina ‘op pensioen’ is, lachen de mogelijkheden haar toe: dansen, coachen, studeren, koken, keynotes en vooral genieten….
TGV
Ze was tweeënhalf toen ze begon met turnen. Een klein meisje met véél te veel energie, zeggen haar ouders nog altijd. “Eigenlijk zochten ze een uitlaatklep, iets om mij bezig te houden. Een TGV,” glimlacht ze. “En eens je erop zit, spring je er niet zomaar meer af.”
Al snel werd duidelijk dat Nina talent had. Van kleuterturnen ging het naar competitie en van competitie naar topsport. Alles versnelde. “Ik wilde gewoon eens een wedstrijd turnen met een Belgisch vlaggetje op mijn pak. Dat was het. Geen olympische droom, niets groots. Gewoon dat.”
Maar het werd meer dan dat.
“Ik was een springkonijn. Altijd in beweging. En ik had een enorme wil. Ik wilde bijleren en beter worden. En hoe beter het ging, hoe harder ik ervoor wilde gaan. Op een bepaald moment begon het echt vooruit te gaan. Wedstrijden, selecties, titels. En voor ik het goed en wel besefte, zat ik in een systeem waar alles draaide rond één ding: beter worden.”
Op haar elfde verhuisde ze naar de topsportschool in Gent, de stad waar ze ondertussen haar leven verder vorm geeft. “Je laat alles achter. Je familie, je vrienden, je vertrouwde omgeving. Maar ik dacht daar niet te lang over na. Mijn droom was groter dan mijn angst. Dus je doet het gewoon.”
In Gent kwam ze in een wereld terecht waarin alles voor haar geregeld was. “Wanneer ik opstond, wat ik at, wanneer ik trainde en wanneer ik studeerde. Alles lag vast. Tot op de minuut. En in het begin voelt dat veilig. Zeker als kind. Je moet niet nadenken. Je wordt gedragen. En je weet dat als je gewoon doet wat ze zeggen, dat het goed komt.”
Maar zonder dat ze het doorhad, leerde ze af om zelf te beslissen en om naar haar eigen gevoel te luisteren. Ze leerde vooral voldoen aan de verwachtingen. “En op een bepaald moment zit je zo diep in dat systeem, dat je gewoon volgt. Als een robot. Ik heb dat jarenlang ook gedaan.”
Rio
In 2016 mocht ze naar de Olympische Spelen in Rio. Ze was net oud genoeg om deel te nemen. “Ik was zestien. Ik weet nog dat ik daar stond, tussen al die toppers, en ineens besefte: dit is écht. Dit is niet meer ‘eens proberen’. Dit is het moment. Maar wat ik vooral voelde, was druk om niemand teleur te stellen. Ik weet nog dat mijn trainster mij voor de wedstrijd zei welke scores ik moest halen. Nog nét iets hoger dan wat ik daarvoor had gedaan. En ik stond daar en ik dacht alleen maar: wat als dat niet lukt? Ik ben toen naar het toilet gelopen. Ik ben beginnen wenen. Omdat ik zo bang was dat ik haar zou teleurstellen.”
Na Rio kwam alles in een stroomversnelling. Medailles. Titels. Finale na finale. Van 2017 tot 2021 leek alles vanzelf te gaan.
“Ja natuurlijk was ik daar blij mee. Ik heb daar hard voor gewerkt. Dat voelde ik ook. Maar eigenlijk voelde ik het niet echt. Dat klinkt raar, ik weet het. Ik zag andere gymnasten winnen en ze begonnen te huilen. En ik stond daar, met mijn punten, en ik dacht: ik zou nu eigenlijk ook moeten wenen. En ik probeerde dat zelfs.”
Maar de tranen kwamen niet. “Ik was gefocust, gedisciplineerd, functioneel. Een ijskonijn noemden ze mij toen. Voor mij was winnen gewoon ‘de logische volgende stap’. Oké, dat is gelukt. Wat is het volgende?”
Tokio
En dan kwam Tokio. Dat perfecte moment. Die perfecte oefening. Goud. Als mensen Nina Derwael vandaag voorstellen, beginnen ze daar altijd mee. “Begrijp me niet verkeerd: daar ben ik trots op. Maar dat is niet mijn volledige verhaal. Na Tokio heb ik even afstand genomen en andere dingen gedaan, onder andere Dancing with the Stars. Even iets anders. Even loskomen. Maar als ik iets doe, doe ik het voor de volle honderd procent. Dus ik woonde bijna in de TV-studio.”
De vraag die alles veranderde
Tot haar lichaam begon tegen te werken. Blessure na blessure. Eerst kleine dingen. Dan grotere.
”Het echte kantelpunt kwam in 2023 op het WK in Antwerpen. In eigen land. Ik had daar zó naar uitgekeken. Een vol Sportpaleis (nu Afas Dome). Familie, vrienden, jonge turnsters die kijken zoals ik ooit keek. Maar ik zat in de tribune omdat mijn schouder uit de kom was gegaan.
“Ik voelde frustratie, teleurstelling, maar vooral leegte. En die avond stelde Thibau, mijn partner, mij de vraag die alles veranderde: Wat ga jij eraan doen Nina? Niet: wat gaat je coach doen of wat gaat de federatie doen, maar wat ga jij doen? Op dat moment besefte ik dat ik al die jaren had gewerkt, gepresteerd. Maar ik zat niet aan het stuur. Als ik verder wilde en gelukkig wilde blijven moest dat veranderen.”
Toen is Nina helemaal opnieuw begonnen.
“Ik heb mijn eigen team samengesteld, deze keer met mensen die mij zagen als atleet, maar ook als Nina. En voor het eerst lag de eindbeslissing bij mij. Dat was spannend. Want plots moest ik zelf kiezen en zelf verantwoordelijkheid nemen. En tegelijk was het zo bevrijdend. Mijn revalidatie was geen strijd meer, maar een proces van voelen en luisteren.”
En langzaam kwam het plezier…
“Ik begon te genieten van het trainen. Van elke kleine vooruitgang. Van het proces zelf en niet meer alleen van het resultaat. En dat voelde zó anders. Op wedstrijden stond ik er niet meer als iemand die een checklist moest afwerken. Ik stond er als iemand die wist waarom ze daar stond en die het beleefde.”
En voor het eerst kwamen de emoties.
“Als ik nu terugkijk, ben ik heel erg dankbaar voor alles wat eraan voorafging. De structuur en de discipline hebben mij gebracht waar ik vandaag geraakt ben. Zonder dat had ik nooit olympisch goud gehaald. Maar vandaag combineer ik het beste van twee werelden. De professionaliteit van toen met het eigenaarschap van nu. Succes is mooi. Ambitie is mooi. Grote dromen zijn prachtig. Maar niet als je jezelf onderweg verliest.”
Door mij
Vandaag staat ze anders in alles wat ze doet. Met meer rust, meer vertrouwen en meer plezier. En dat is ook wat ze wil meegeven. Want ze ziet hetzelfde gebeuren in bedrijven, teams en loopbanen. Mensen die ooit met heel veel goesting, ambitie en ideeën begonnen zijn. En die na een paar jaar gewoon uitvoeren: vergaderingen bijwonen, deadlines halen, taken afwerken. Omdat het van hen gevraagd of verwacht wordt. Maar zonder nog echt stil te staan bij de vraag: waarom doe ik dit eigenlijk nog?
“En dat is exact hetzelfde gevoel als wat ik had. Je raakt los van je eigen verhaal. Je zit op automatische piloot. Je werkt hard, maar je voelt het niet. En hoe langer dat duurt, hoe moeilijker het wordt om eruit te stappen. Durf jezelf de vraag te stellen: Wat ga ik eraan doen? Misschien is dat een gesprek aangaan, misschien is dat je rol herbekijken, misschien is dat een compleet andere richting inslaan. En dat is heel erg spannend, want dan neem je verantwoordelijkheid en kan je niet meer wijzen naar anderen. Maar dat is ook het moment waarop je leven, je werk, je loopbaan, je verhaal, weer van jou worden.”
“Of je nu sporter bent, student, ondernemer of leidinggevende: blijf dromen, wees ambitieus en ga ervoor. Maar geef je stuur niet uit handen. Mijn grootste overwinning is niet die medaille. Het is dat ik opnieuw eigenaar ben van mijn eigen verhaal. Van voor mij naar door mij…”
