Isabelle De Wulf maakte de sprong van de bedrijfswereld naar onderwijs en ontdekte dat, zelfs als alles verandert, de essentie van leiderschap dezelfde blijft.
Wat drijft iemand om een goed uitgebouwde loopbaan in HR en Learning & Development in de privé achter zich te laten om leiding te geven in onderwijs? Voor Isabelle De Wulf, vandaag algemeen directeur van de Arteveldehogeschool, bleek het een natuurlijke volgende stap. Een stap richting een omgeving waar leren, mensen en groei centraal staan, waarden die ze altijd al belangrijk vond, ongeacht de sector. Na 25 jaar in de bedrijfswereld maakte Isabelle enkele jaren geleden de overstap naar onderwijs, eerst als HR-directeur en kort daarna als algemeen directeur van een organisatie met 18.000 studenten en 1.700 medewerkers. De context was nieuw, de schaal groter, de dynamiek trager maar de essentie van leiderschap bleef verrassend herkenbaar. “Waar je ook werkt,” zegt ze, “leiderschap gaat over mensen, over richting en over ruimte geven. De vorm verandert, maar de kern blijft.”
De eerste sprong: van ervaring naar vernieuwing
Na een kwarteeuw in de bedrijfswereld voelde Isabelle dat ze toe was aan iets anders. Niet omdat ze uitgekeken was, maar omdat ze opnieuw wilde leren. “Er kwam een moment waarop ik mezelf de vraag stelde: wat wil ik de komende jaren nog écht betekenen? Ik wilde mijn ervaring inzetten op een plek waar leren en ontwikkeling het hart van de organisatie vormen.”
De kans kwam onverwacht, zoals altijd: een vacature voor HR-directeur bij Arteveldehogeschool, die ze – geloof het of niet – ontdekt heeft via de #ZigZagHR-community. Ze stapte in een wereld met andere ritmes en regels, maar met dezelfde fundamenten: mensen begeleiden in groei. Onderwijs, zo merkte ze al snel, is geen tegenstelling met de bedrijfswereld, het is een spiegel ervan.
“De context verschilt, maar de drijfveren blijven: mensen willen gezien worden, willen bijdragen en beter worden in wat ze doen.”
Die nieuwsgierigheid bleek haar grootste troef. In plaats van haar ervaring op te leggen, gebruikte ze die als lens om te begrijpen, te verbinden en te leren.
De tweede sprong: van HR naar leiderschap in het volle breedte
Een jaar later kwam de vraag om algemeen directeur te worden. Ze zag het als een uitnodiging om haar visie op leren en leiderschap nog breder in te zetten. De stap van HR naar algemene leiding was niet evident: plots moest ze sturen op strategie, financiën en externe relaties, zonder haar mensgerichte stijl te verliezen. Ze koos bewust voor nabijheid.
“Ik geloof niet in leiderschap op afstand. Hoe groter de organisatie, hoe belangrijker het wordt om echt aanwezig te zijn.”
Ze luistert, verbindt en nodigt mensen uit om mee te denken. “Als je wil dat mensen verantwoordelijkheid nemen, moet je ze ook inspraak geven. Leiderschap is een gedeeld proces.” Isabelle bracht haar ervaring uit de bedrijfswereld mee, maar niet als model dat ze wilde kopiëren. Ze introduceerde nieuwe manieren van samenwerken, professionaliseerde leiderschapsontwikkeling en werkte aan een cultuur van leren voor docenten, medewerkers én studenten.
“Een hogeschool is een lerende organisatie in de zuiverste vorm. Maar leren stopt niet bij de studenten. Ook als leidinggevenden moeten we blijven oefenen in luisteren, reflecteren, bijsturen.”
De derde sprong: van persoonlijke groei naar collectieve leerbeweging
Vandaag leidt Isabelle een organisatie die tegelijk academisch en menselijk is. Ze ziet haar rol niet als die van beslisser maar van verbinder die de condities schept waarin anderen kunnen bloeien. “Mijn opdracht is niet om te zeggen hoe het moet, maar om ruimte te maken zodat mensen hun talenten kunnen inzetten. Dat vraagt vertrouwen, maar vooral aandacht.”
Onder haar leiding groeit Arteveldehogeschool verder uit tot een open, lerende organisatie, waar feedback, samenwerking en groei dagelijkse gewoontes zijn. “Als mensen het gevoel hebben dat ze mogen leren, dan komt de rest vanzelf. Innovatie, verantwoordelijkheid, creativiteit zijn bijproducten van vertrouwen.”
De overstap van de privé naar onderwijs heeft haar niet veranderd als leider, maar verdiept. “Het tempo is anders, de taal soms ook, maar de kern is hetzelfde : mensen stimuleren om beter te worden, met hoofd én hart.”
Dat haar team haar nomineerde voor de #ZigZagHR ZoHRo Awards ziet ze als het mooiste compliment. “Het zegt: we voelen dat je in ons gelooft. En dat is eigenlijk waar leiderschap om draait.”
Vijf inzichten die Isabelle meeneemt uit twee werelden
1 – De context verandert, de essentie niet
Leiderschap ziet er anders uit in een hogeschool dan in een bedrijf, maar de fundamenten blijven gelijk: richting geven, luisteren, verbinden en vertrouwen wekken.
2 – Leren is de motor van leiderschap
Wie stopt met leren, stopt met leiden. De beste leiders zijn zelf lerenden: nieuwsgierig, reflectief en bereid om hun overtuigingen in vraag te stellen.
3 – Cultuur is sterker dan structuur
Je kan nog zoveel processen hebben, als de cultuur niet klopt, gebeurt er weinig. Gedrag, niet beleid, maakt het verschil.
4 – Vertrouwen is geen naïviteit, het is strategie
Mensen presteren beter als ze zich veilig voelen. Vertrouwen geven is niet soft, het is slim.
5 – Leiderschap is een gedeelde verantwoordelijkheid
Je leidt nooit alleen. Sterke leiders creëren leiderschap bij anderen, in teams, tussen afdelingen, over muren (van organisaties en sectoren) heen.
