In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2045 nog steeds relevant zal zijn.
In onze interviewreeks komen we deze keer terecht bij Tine Tytgat, die recent de fakkel als CHRO bij Randstad overnam van Walter Reynaert. In haar toekomstkoffer steekt ze alvast een stevig paar bergschoenen, enkele fietsen en vooral veel enthousiasme en energie. Wat ze nog meeneemt naar 2046, vertelt ze zelf.
Een loopbaan zonder vast plan, maar met richting
“Mijn loopbaan is nooit vertrokken vanuit een strak uitgetekend plan. Ik heb rechten gestudeerd en dacht lange tijd dat ik advocaat zou worden, tot ik tijdens mijn studies merkte dat de wereld breder is dan dat ene pad. Internationale ervaringen en nieuwe perspectieven maakten me nieuwsgierig naar wat er nog mogelijk was. Ik voelde dat ik me eerst verder wilde verbreden vooraleer me vast te pinnen op één rol.
Na mijn studies startte ik in een internationaal traineeship, waar ik leerde denken in systemen, risico’s en verantwoordelijkheid. Daarna maakte ik bewust de overstap naar een start-up: een omgeving van snelheid, onzekerheid en experimenteren, waar initiatief nemen belangrijker was dan perfecte structuren. Toen de financiële crisis die wereld onder druk zette, belandde ik bij beleid en overheid. Opnieuw een andere context, maar telkens met dezelfde rode draad: complexe belangen begrijpen, bruggen bouwen en beweging creëren.
Toen kwam Randstad op mijn pad. Ik startte in een juridische rol, groeide door en werd later gevraagd om de stap naar HR te zetten. Door verschillende contexten te verkennen, bouw je een rugzak op die je weerbaar maakt in verandering. Dat is vandaag essentieel, in een arbeidsmarkt die voortdurend verschuift. Loopbaanbeleid gaat voor mij dan ook over mensen helpen om wendbaar, inzetbaar en nieuwsgierig te blijven. Dat is ook hoe we bij Randstad naar loopbanen kijken: niet als lineaire trajecten of functieladders, maar als bewegingen waarin mensen hun inzetbaarheid verbreden en verdiepen. Wat je meebrengt aan vaardigheden, leervermogen en motivatie is minstens zo belangrijk als het pad dat je al hebt afgelegd.”
Great Conversations als fundament van HR
“Als ik één HR-thema moet kiezen dat absoluut in mijn toekomstkoffer thuishoort, dan is het wat we bij Randstad Great Conversations noemen. In essentie gaat het over dialoog: in psychologische veiligheid naar elkaar luisteren en de moed hebben om uit te spreken wat er echt toe doet. Voor mij is dit de kern van hoe organisaties functioneren. Mensen moeten niet alleen de vrijheid krijgen om te spreken, ze hebben ook de verantwoordelijkheid om dat te doen. Want wanneer mensen hun stem niet gebruiken, zoeken ze andere, vaak minder constructieve manieren om hun ongenoegen te uiten.
Dit raakt volgens mij álle HR-domeinen: van talent acquisition en retentie tot welzijn, performance management en reward. Alles begint bij luisteren, omdat organisaties draaien op gedeelde ficties, zoals Yuval Noah Harari het omschrijft in ‘Sapiens’: afspraken en verhalen waarin we samen geloven, zoals wat succes betekent, hoe we samenwerken en wat we van elkaar verwachten. Zodra het gesprek daarover stilvalt, verzwakt ook de samenwerking. Technologie kan dat nooit vervangen. Als we denken dat tools het gesprek kunnen overnemen, creëren we nieuwe problemen in plaats van oplossingen.”
Technologie als versterker, niet als vertrekpunt
“Aan HR-leiders van de toekomst wil ik vooral dit meegeven: Bouw technologie rond mensen, niet andersom. Technologie – en zeker artificiële intelligentie – biedt enorme kansen, maar ze mag nooit het vertrekpunt zijn. We moeten eerst begrijpen wie onze medewerkers zijn, waar hun talenten liggen en hoe zij meerwaarde kunnen creëren. Pas dan kan technologie ondersteunend worden ingezet om ballast weg te nemen, ruimte te maken voor vakmanschap en mensen te laten floreren in hun sterktes.”
De fiets als metafoor voor cultuur en samenwerking
“Als symbool voor de cultuur van Randstad kies ik de fiets. Dat is een verwijzing naar onze oprichter Frits Goldschmeding, die zijn eerste uitzendkrachten letterlijk met de fiets naar het werk bracht: dienstbaarheid en doenerschap in hun puurste vorm.
Maar de fiets staat voor veel meer. Je blijft alleen rechtop als je in beweging blijft. Stilstand betekent omvallen. Dat is exact de realiteit van onze organisatie: conjunctuurgevoelig, voortdurend in beweging, soms bergop trappen, soms slim afdalen.
Fietsen is ook een ploegsport. Je rijdt in waaiers, zet elkaar uit de wind en brengt afwisselend de sterkste renner naar voren. Dat weerspiegelt perfect onze EVP: Together we grow. Wij zijn geen individualistische cultuur. Samen presteren en samen groeien zit diep in ons DNA.
Ik gebruik de fiets ook vaak als metafoor voor inclusie. Niet iedereen rijdt op dezelfde fiets. Sommigen hebben een koersfiets, anderen hebben misschien een extra wiel nodig. Gelijkwaardigheid betekent niet hetzelfde, maar wel samen vooruit.”
Bergschoenen voor leiderschap met houvast
“In mijn toekomstkoffer zitten ook mijn bergschoenen. Ze staan symbool voor mijn liefde voor de bergen, maar ook voor wat leiderschap voor mij betekent. Bergschoenen bieden stabiliteit en veiligheid. Je kan geen zware tocht ondernemen zonder degelijk materiaal. Zo zie ik ook mijn rol als HR-leider: zorgen voor stevige kaders waarbinnen teams moeilijke trajecten kunnen aangaan.
Die symboliek kreeg nog een extra betekenis tijdens een beklimming van de Kilimanjaro met collega’s uit 39 landen, gekoppeld aan fondsenwerving voor projecten in sloppenwijken. Wat me het meest bijblijft, is de zorg voor elkaar: natte schoenen die samen gedroogd worden, verantwoordelijkheid die spontaan gedeeld wordt. Dat is voor mij Randstad op zijn best: samen dragen, zeker wanneer het zwaar wordt.”
Blijven leren als blijvende opdracht
“De HR-trend die volgens mij ook in 2045 relevant blijft, is het vermogen om jezelf blijvend te heruitvinden. Permanente ontwikkeling, bijscholing en het recycleren van competenties worden een constante. Dat vraagt veel van mensen want verandering botst met onze behoefte aan comfort en zekerheid. Daarom is welzijn voor mij onlosmakelijk verbonden met leren. HR zal mensen blijvend moeten uitdagen én ondersteunen in dat spanningsveld.”
HR tussen technologische belofte en maatschappelijke realiteit
“Ik kijk hoopvol naar de verdere verfijning van AI, maar ik ben ook kritisch. Vandaag zie ik nog te veel ruis, overload en verlies aan essentie. HR zal richting moeten geven: duidelijke kaders, veilige experimenteerruimte en focus op echte toegevoegde waarde. Mijn grootste zorgen liggen buiten HR zelf. Geopolitieke spanningen, oorlog en polarisatie hebben een directe impact op werk en welzijn. Organisaties opereren niet in een vacuüm. HR wordt steeds vaker geconfronteerd met realiteiten waarop het weinig invloed heeft, maar waarvan het wel dagelijks de gevolgen ondervindt.”
Een nalatenschap van begeleiden en bewegen
“Als ik over twintig jaar terugkijk op mijn loopbaan, hoop ik dat mensen zullen zeggen dat we samen over de berg (of bergen) geraakt zijn. Verandering doet vaak pijn op het moment zelf. Maar ik hoop dat mensen later kunnen terugkijken en zeggen: goed dat we dit gedaan hebben, en goed dat we hierin begeleid zijn. Mijn nalatenschap zit voor mij in die combinatie van zorg en een liefdevolle duw vooruit. Niet pamperen, maar ook niet loslaten.”
Blijven bijdragen, blijven verbinden
“In 2045 zie ik mezelf nog steeds aan het werk. Misschien met kleinkinderen op bezoek in het weekend. En zeker met het gevoel dat wat ik doe nog zinvol is. Want voor mij is dat de essentie van een duurzame loopbaan: blijven bewegen, blijven leren en blijven verbinden.”
