In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ willen we CHRO’s daarom uitnodigen om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2046 nog steeds relevant zal zijn.
Voor deze editie openen we uitzonderlijk geen koffer, maar eerder een trekrugzak. Die van Eva Van den Brande, CHRO bij Lansweeper, een Belgische tech-scale-up die bedrijven wereldwijd helpt om hun digitale omgeving in kaart te brengen waar technologie centraal staat. En zeker in die context wordt duidelijk hoe cruciaal de rol van HR is om mensen verbonden en betrokken te houden in een snel evoluerende omgeving.
Cultuur houdt ons mens in een wereld die versnelt
Voor Eva is het antwoord op de vraag naar het belangrijkste HR-thema cultuur. In een organisatie als Lansweeper, internationaal, technologiegedreven en in volle groei, is verandering dagelijkse realiteit. Nieuwe technologieën, AI, andere manieren van werken… het tempo ligt hoog. “De wereld verandert sneller dan ooit,” zegt ze. “En cultuur bepaalt hoe we daarmee omgaan.”
Voor haar is cultuur ook tastbaar, iets dat bepaalt of mensen het gevoel hebben dat ze controle hebben, of net overspoeld worden. “Een sterke cultuur zorgt ervoor dat de mens in the lead blijft. Dat mensen niet ‘meegesleurd’ worden door alles wat verandert, maar actief mee vormgeven aan wat komt.”
Binnen Lansweeper krijgt dat vorm in wat ze een ‘winning culture’ noemen. Die cultuur rust op een viertal pijlers: samenwerken als één team, een growth en entrepreneurial mindset, open communicatie en feedback, en een scherpe focus op impact. Maar misschien nog belangrijker dan die vier elementen, is de onderliggende overtuiging dat iedereen mee verantwoordelijk is. “Wij spreken over een cobuilder mindset,” legt Eva uit. “Niemand is zomaar een passagier op de boot. Iedereen bouwt mee aan de toekomst.”
In een organisatie waar technologie en AI een steeds grotere rol spelen, krijgt dat nog een extra dimensie. “Ik geloof dat iedereen in onze organisatie de toekomst een soort manager wordt van AI-agents,” zegt ze. “Dat vraagt andere vaardigheden dan we gewend zijn: weten wat je aan een AI-agent kunt vragen, en het oordeel hebben om te bepalen wanneer het resultaat standhoudt en wanneer niet.”
Haar boodschap aan HR-leiders van de toekomst? “Investeer voortdurend en heel bewust in cultuur en maak er een gedeelde verantwoordelijkheid van. Cultuur is geen soft topic. Het is de strategie. Het bepaalt hoe organisaties functioneren, hoe ze groeien en hoe ze omgaan met verandering.”
Zeker in een internationale context zoals die van Lansweeper, met teams verspreid over verschillende landen en culturen, wordt dat nog tastbaarder. “Wat ik zo boeiend vind, is die mix van nationaliteiten en perspectieven,” vertelt ze. “Maar net daardoor is verbinding ook niet vanzelfsprekend. Je moet daar bewust op inzetten.”
Wanneer een hele organisatie samen zingt
Dat verbinden gebeurt soms op onverwachte manieren. Bij Lansweeper is er een object dat dat perfect symboliseert: een microfoon. Of beter: een hele karaoke-installatie. Tijdens hun jaarlijkse ‘Reconnect’-event komen collega’s van over de hele wereld samen. “Je hebt één microfoon nodig,” lacht Eva, “en voor je het weet staat iedereen mee te zingen.”
Het zijn momenten waarop verschillen wegvallen. Waar een Italiaanse collega een klassieker zoals ‘Bella Ciao’ inzet en anderen spontaan volgen. Waar er gelachen wordt, misschien wat vals gezongen, maar vooral: waar mensen elkaar vinden. “We zouden daar nachten mee kunnen doorgaan,” glundert ze. In een globale, hybride organisatie waar mensen vaak op afstand samenwerken, maakt dat verbinding tastbaar. “Muziek doet iets met mensen. Het brengt hen samen.”
Leiderschap als een reis zonder vast eindpunt
De keuze voor een trekrugzak in plaats van een koffer zegt evenveel over Eva zelf als over haar visie op leiderschap. “Voor mij staat een rugzak voor avontuur, nieuwe ervaringen en andere perspectieven,” zegt ze. “Maar ook voor eenvoud. Alleen meenemen wat echt nodig is.”
Wat daarin nog het meest doorweegt, is het idee van vertrekken zonder exact te weten waar je zal uitkomen. “Je gaat op pad zonder dat je de volledige route kent,” legt ze uit. “En dat is eigenlijk ook bij leiderschap zo.” Voor haar betekent dat durven bewegen in onzekerheid en openstaan voor wat zich onderweg aandient. Diezelfde gedachte zie je terug in haar werk in HR. Eén van haar strategische prioriteiten vandaag is vereenvoudiging. “In een wereld die steeds complexer wordt, is het net de uitdaging om terug te gaan naar de essentie. Wat doet er echt toe?”
Blijven praten, blijven groeien
Als ik haar vraag naar een HR-praktijk die ook in 2046 nog relevant zal zijn, komt Eva uit bij feedbackcultuur. “Als technologie steeds meer taken overneemt, wordt die mens-tot-mens interactie alleen maar belangrijker,” zegt ze. “Feedback bepaalt mee hoe we leren wie we zijn als mens, hoe we verbinden en hoe we blijven groeien.”
Volgens haar zal die nood alleen maar toenemen. Wat overblijft, is de essentie: hoe mensen samenwerken, communiceren en elkaar versterken. Want juist omdat AI zoveel overneemt, dringt de vraag zich op wie je zelf bent in dat geheel. Dat vraagt ook om sterkere vaardigheden in kritisch denken en luisteren. “We zullen beter moeten leren onderscheiden wat AI zegt en wat we zelf denken en voelen,” zegt ze. “Feedback helpt je daarin scherp te blijven”.
Wat als de helft van ons werk verdwijnt?
De impact van AI op werk ziet Eva heel concreet. “Ik denk dat 50 à 60% van wat we vandaag doen in HR, uiteindelijk geautomatiseerd zal worden,” zegt ze. Vooral transactioneel werk, consolideren van data en rapportering zullen verdwijnen. En ze ziet vooral kansen. “Vandaag zit er nog heel veel tijd in operationeel werk,” legt ze uit. “Maar als dat wegvalt, kunnen we de piramide eindelijk omdraaien. Minder operationeel werk, meer tijd voor strategische impact.”
Dat betekent wel dat de rol van HR verschuift. Ze ziet drie grote verantwoordelijkheden: mee bepalen hoe werk georganiseerd wordt in een AI-context, zorgen voor duurzame high performance en vooral: verbinding creëren en bewaken.
Verbinding als tegengewicht voor snelheid
Doorheen ons gesprek komen we telkens terug op het belang van verbinding. In een wereld die steeds sneller draait, ziet Eva het als een cruciale uitdaging om mensen verbonden te houden met elkaar, met de organisatie, met technologie maar ook met zichzelf.
“We kunnen vandaag ongelooflijk snel werken,” zegt ze. “AI helpt ons om sneller te creëren, sneller te produceren.” Maar die snelheid heeft ook een keerzijde. “Als iedereen in zijn eigen bubbel snel dingen creëert, hoe maken we daar dan nog samen betekenis van?” vraagt ze zich af. Het risico is dat mensen naast elkaar gaan werken, in plaats van met elkaar en dat verbinding plaatsmaakt voor fragmentatie. En misschien zelfs voor vervreemding van elkaar en van zichzelf.
“Je wil vermijden dat mensen het gevoel hebben dat ze achter de feiten aanlopen,” zegt ze. “Of dat ze de connectie verliezen met wat ze doen.” Daar ligt volgens haar een belangrijke rol voor HR.
Hoopvol maar niet naïef
Hoewel Eva duidelijk gelooft in de kansen van technologie, kijkt ze niet blind vooruit. Twee risico’s houden haar bezig. Enerzijds het verlies van kritisch denken. “Als we te veel vertrouwen op systemen, bestaat het gevaar dat we zelf minder nadenken.”
Anderzijds het beschermen van bedrijfsinformatie. “Het is vandaag zoveel makkelijker om gevoelige informatie te delen, vaak zonder dat mensen zich daar volledig bewust van zijn.” Beide vragen om bewustzijn, verantwoordelijkheid en sterke waarden binnen organisaties.
Impact maken, vandaag en morgen
Als ze vooruitblikt naar hoe ze herinnerd wil worden, hoopt Eva dat ze impact heeft kunnen maken. Op menselijk vlak hoopt ze mensen geïnspireerd te hebben om uit hun comfortzone te stappen, ambitieus te denken en uitdagingen aan te gaan. Op organisatieniveau wil ze vooral dat cultuur een topic is dat hoog op agenda’s blijft staan, als een strategische hefboom.
En in 2046?
Over twintig jaar ziet Eva zichzelf nog steeds actief, maar in een andere rol. Meer als mentor, coach of adviseur. Bij voorkeur ook minder gebonden aan één plek. Werken op verschillende locaties in de wereld, gecombineerd met reizen en nieuwe ervaringen. “Ik zou het mooi vinden om werk en reizen meer te combineren,” zegt ze. Zuid-Oost Azië blijft daarbij een bijzondere plek. “Er zit daar een warmte, een openheid, een manier van omgaan met elkaar die mij raakt,” vertelt ze. Een ervaring die ze al kon beleven tijdens een reis met haar gezin. “Het doet je beseffen dat er meer is dan alleen vooruitgaan. en dat stilstaan en verbinden minstens even belangrijk zijn.”
