Als medeoprichtster van ‘We are all ears’ ontpopte Evy Gruyaert zich recent tot luisterexperte op zoek naar meer verbinding. Het is maar één van haar vele levenswerkjes, zo blijkt. Want ze houdt niet van kiezen. Haar persoonlijke zoektocht naar wie ze echt is, leidde haar een paar jaar geleden tot een nieuw levenswerk: een zachtaardige luisterrevolutie ontekenen in Vlaanderen en op die manier echte verbinding creëren. Omdat luisteren gelukkig maakt en misschien wel de wereld kan redden.
Evy Gruyaert is tv-, podcast- en radiopresentatrice, yogalover, mama van twee kinderen en onderneemster met een gezonde interesse in algemene wellbeing, beweging en natuur. Ze leerde de Vlaming al lopen, fietsen, wandelen, zwemmen en sinds kort dus ook luisteren. Een ‘start to’ rond verbinding, zeg maar. Ze zet haar luisterrevolutie kracht bij met een boek, maar ook met verschillende andere initiatieven. Ze lanceerde een podcast met inspirerende verhalen en boeiende getuigenissen, waarbij ze elke week met de centrale gast dieper in het thema ‘luisteren’ duikt. In de We Are All Ears-community brengt ze samen met Joris Hessels en William Boeva mensen samen met initiatieven zoals luisterbanken en luisterinvasies. En ook bedrijven worden uitgedaagd om een luistercultuur te ontwikkelen.
Het is echt of het is niet
Wat is jouw levenswerk? Evy lacht. “Dat vind ik een te grote vraag. Ik hou niet van kiezen.” Ze heeft niet één levenswerk, maar verschillende levenswerkjes. Dat was altijd al zo: in haar studies, haar carrière en haar leven. Wat ze doet, volgt geen strak plan, wel een richting. “Die wordt bepaald door mijn hart en mijn buik. Ik kan niet doen alsof. Het is echt, of het is niet.”
Ik was al hoogsensitief voor het een hype werd. Ik voelde als kind al heel snel aan met wie je kan verbinden en met wie niet. Typisch West-Vlaams, zegt ze zelf, werd ze opgevoed met het idee: zorg maar dat ze content zijn. Doe wat er van je verwacht wordt. “Ik heb mezelf afgeleerd. (even stilte) Als ik al een groot levenswerk heb, dan is het terugkeren naar wie ik ooit was.”
Ze herkent het bij veel mensen. “Als baby worden we geboren als wie we echt zijn. Gaandeweg komen we in allerlei kaders terecht: thuis, op school, op het werk, in vriendschappen en relaties. Het zijn allemaal kaders met normen, waarden en verwachtingen. En op den duur weet je niet meer waar de kaders eindigen en waar je zelf begint. In dat opzicht is het eigenlijk absurd dat we allerlei opleidingen volgen om ons te ont-wikkelen en terug te worden wie we ooit al waren.”
Iedereen in de mix
Dat ze meerdere levenswerken combineert, is misschien wel wat chaotisch maar zeker geen luxe. “Het is soms pure noodzaak,” zegt ze. “Ik heb er altijd bewust voor gezorgd dat ik op meerdere beentjes kon staan. Als er één wegvalt, al is dat om subjectieve redenen, dan valt niet alles stil. In de media leef je bij de gratie van anderen. Zeker als vrouw is het moeilijk om iets duurzaam op te bouwen. Dat benoemen blijft gevoelig. Doe je dat wel, dan ben je al snel ‘gefrustreerd’.”
Ze pleit daarom voor wat ze echte inclusiviteit noemt. “Waarom zou geslacht of leeftijd bepalen wat je waard bent? Of wat je kan bijdragen?” Met een glimlach: “Ik ben nu 46. Ik noem dat geen leeftijd, maar leef-tijd.”
In andere culturen gold de oudere vrouw ooit als de wijze. “En ergens onderweg zijn we elke rimpel beginnen bevechten. Ik ben absoluut pro-verjonging, maar waarom gooien we niet iedereen in de mix? Dat is pas inclusiviteit.”
Positiviteit is ook besmettelijk
Sedert Start to Run bestaat, zijn honderdduizenden mensen gezonder beginnen leven. “En toch koos een journalist naar aanleiding van onze 20ste verjaardag voor een polariserende insteek,” zegt ze. Het frustreert haar. Met We Are All Ears wil ze net weg van dat wij-zij-denken. “Waarom moet een positief verhaal altijd op spanning worden gezet? Hoe ziek is dat eigenlijk?”
“En hoe zou het zijn als we een luistershow hadden in plaats van een talkshow?” vraagt ze zich hardop af. Ze lacht even. “Maar dat is blijkbaar te constructief.”
Ze verwijst naar een gesprek dat ze had met psycholoog Bram Vervliet over nieuws en positiviteit. “Positief nieuws groeit traag. Dat kindersterfte daalt, gebeurt niet van vandaag op morgen. Dat maakt het minder ‘nieuwswaardig’. En toch… Is er dan geen enkel medium dat bewust focust op verbinding?”
Het podium dat ze de afgelopen 25 jaar heeft opgebouwd, wil ze daarom vandaag anders inzetten en deels gebruiken om die boodschap van positiviteit te brengen. En ze gelooft er rotsvast in. “Positiviteit werkt. Het doet deugd. En het is besmettelijk. Laat ons verhalen delen die verbinden.”
Midlife update
Rond haar veertigste voelde ze dat het anders moest en kon. “Ik noem het geen midlifecrisis, maar een midlife update” zegt ze. “Net zoals een computer af en toe een update nodig heeft.”
Ze was het beu om te passen in een beeld dat anderen van haar hadden. “Ik dacht te lang dat ik moest voldoen om samen te mogen werken. Maar het is net andersom: ik mag zelf kiezen.”
Die keuze leidde tot All Ears voor organisaties en We Are All Ears, de podcast en community. Nu zet ze luisterbanken en luisterinvasies op. “Om echt te luisteren is er wel veiligheid nodig,” zegt ze. “Pas dan gaan al je zintuigen open.”
Ook in bedrijven merkt ze het verschil. “Soms is er oor naar, soms niet. Maar als je écht weet wat er leeft in plaats van te vertrekken vanuit goedbedoelde aannames, dan worden interventies zoveel krachtiger.”
De kleur zit in het midden
Wie kan alles doen en wie zegt dat dat moet? Ze verzet zich tegen zwart-witdenken. “Het lijkt alsof je maar twee opties hebt: ofwel een harembroek aantrekken en in een bos gaan wonen, ofwel meegaan in de ratrace.” Ze schudt het hoofd. “Waar is het midden? Daar zit de kleur. Daar zit de diversiteit. Daar zitten de mogelijkheden.”
Beleggen in luisteraandelen
Ook in het bedrijfsleven ziet ze hoe essentieel luisteren is. “Worden mensen ingezet op hun talent? Vaak niet. Mensen belanden in rollen die niet bij hen passen en krijgen dan een veerkrachttraining om beter om te gaan met een context die eigenlijk wringt.”
“In sollicitatiegesprekken is luisteren voorbij wat er gezegd wordt cruciaal,” zegt ze. “Dat is niet makkelijk, maar het rendement is zot.” Ze lacht. “Moesten daar aandelen van bestaan, ik beleg alles.”
Uiteindelijk kiest Evy Gruyaert niet tussen haar levenswerken, maar tussen houdingen. “Ik kies niet in wat ik doe,” zegt ze, “maar in de manier waarop.” In een wereld die steeds efficiënter, digitaler en artificiëler wordt, gelooft zij meer dan ooit in het menselijke.
