In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leider weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2045 nog steeds relevant zal zijn. Deze keer kruipen we in de toekomstkoffer van Delfine Van Boxlaer, CHRO bij Smappee.
Delfine bewoog zich in haar HR-carrière moeiteloos tussen internationale spelers en kleinere organisaties, tussen vaste structuren en eigenzinnige CEO-profielen. Haar keuzes worden vooral gedreven door mensen. Vandaag voelt ze zich helemaal thuis bij Smappee, waar snelheid, technologische ambitie en nabijheid samenkomen. Het bedrijf ontwikkelt slimme technologie die zichtbaar maakt waar en wanneer energie wordt verbruikt, en zo gezinnen en bedrijven helpt om bewuster, efficiënter en duurzamer met stroom om te gaan. Voor Delfine is HR een plek waar spanningsvelden samenkomen: tussen mens en organisatie, vrijheid en rechtvaardigheid, technologie en nabijheid.
Principes in plaats van policies
We moeten radicaal af van one size fits all volgens Delfine. “HR loopt daar nog achter,” zegt ze zonder omwegen. “In de consumentenwereld is personalisering al jaren de norm. In HR blijven we vooralsnog steken bij cafetariaplannen.” Echte personalisering gaat volgens haar veel verder. En dat vraagt niet alleen een andere mindset van HR, maar ook van medewerkers. “Maatwerk betekent dat er verschil is. En daar wringt het schoentje vaak. Want we verwarren gelijkheid met fairness. Context doet ertoe.”
In haar ideale toekomst werkt HR niet langer vanuit dichtgetimmerde policies, maar vanuit principes. “Dat is onze kapstok en zolang beslissingen daarbinnen passen, mag er verschil zijn.”
Tussen algoritme en gesprek
In een gesprek over de toekomst van HR, komt technologie onvermijdelijk ook op tafel. Delfine gelooft sterk in digitalisering en AI, maar haar boodschap voor toekomstige HR-leiders is glashelder: technologie mag nooit afstand creëren. Ze vertelt over een eerdere ervaring met een HR-organisatie die trots was op haar verregaande digitalisering. “Medewerkers moesten tickets aanmaken. Efficiënt? Uiteraard. Maar niet noodzakelijk beter.” Want voor Delfine zit er ook verborgen waarde in kleine vragen. “Als iemand belt over de hospitalisatieverzekering, hoor je soms tussen de lijnen iets anders: ‘Ik heb een nieuwe manager. En het loopt niet zo goed.’ Als je al die gesprekken weg automatiseert, mis je ook dat soort signalen.”
Dat betekent uiteraard niet dat HR alles zelf moet blijven doen. Integendeel. “Laat systemen alles wat administratief is afhandelen. Maar blijf ook gesprekken voeren.” HR heeft volgens Delfine ook een morele rol: vragen stellen die anderen niet stellen, die soms wat lastig zijn en schuren. “Wij durven dat wel. Dat hoort bij onze job. We mogen de luis in de pels zijn.”
Altijd in beweging, zoals een lavalamp
Wanneer ik haar vraag naar een symbool voor cultuur, verrast Delfine met een lavalamp, de decoratieve lamp waarin gekleurde was langzaam beweegt in een heldere vloeistof. Door de warmte van de lamp smelt de was, stijgt ze op in bollen, koelt ze af en zakt ze weer naar beneden. De lamp werd in de jaren 60 en 70 een icoon van de hippie- en psychedelische cultuur, symbool voor vrijheid, experiment en non-conformisme. In de jaren 90 kende ze een comeback als retro-object.
En voor Delfine staat het voortdurend veranderend patroon symbool voor de continue beweging en verandering bij Smappee, bij HR en bij de maatschappij. Ze gebruikte de lavalamp ook al in leiderschapstrajecten bij Smappee. “Ik heb het woord ‘change’ altijd al vervelend gevonden,” zegt ze. “Alsof verandering iets is met een begin en een einde. Alsof je verandering implementeert en dan klaar bent.” Voor haar is verandering continu én onophoudelijk. Net als een lavalamp. “Soms is die beweging groot, soms klein. Soms komt alles samen, soms valt het weer uiteen. Maar het stopt nooit.” Dat kan vermoeiend zijn, erkent ze. “Maar het is ook mooi. En als je het leert omarmen, wordt het iets waar je misschien zelfs van gaat houden.”
Zingen met Bart Peeters, Natalia en Laura Tesoro
Sinds vorig jaar zingt Delfine ook in het pop-upkoor van Hans Primusz, een dirigent die er zijn handelsmerk van maakte om in amper vijf dagen honderden mensen samen te brengen in een tijdelijk koor. Vorig jaar stond Delfine op het podium achter Natalia in een vol Capitole, dit jaar zingt ze mee met Laura Tesoro.
“Niemand checkt of je geoefend hebt. Niemand controleert je,” vertelt ze. Er is blijkbaar zelfs geen auditie. En toch kent iedereen alle liedjes. Niet één iemand laat het afweten. De verklaring zoekt ze zelf in het leiderschap van Primusz en in een uitgesproken vertrouwen dat het goed zal komen. Dat vertrouwen maakt mensen blijkbaar verantwoordelijk.
Opvallend genoeg zit de grootste uitdaging niet in het zingen, maar in het zichtbaar zijn en bewegen op een podium. “Dat vinden veel mensen spannend, soms ronduit ongemakkelijk. Maar ze doen het toch, omdat de context veilig is.” Delfine kijkt er met een professionele bril naar. “Beroepsmisvorming,” lacht ze. “Maar ik vind het fascinerend om te zien hoeveel accountability ontstaat door passie, vertrouwen en een gedeeld doel.” Voor haar is het pop-upkoor de perfecte metafoor voor hoe zij naar leiderschap in HR kijkt: mensen groeien niet omdat je hen strak aanstuurt, maar omdat je hen ruimte geeft. Vertrouwen eerst, de rest volgt.
Werk voorbij de organisatiegrens
Als we vooruitblikken naar HR-trends die in 2046 waarschijnlijk nog steeds relevant zijn, hoopt Delfine op een fundamenteel andere manier van werken, een waarin mensen niet langer exclusief verbonden zijn aan één bedrijf en waarin talent veel flexibeler over organisatiegrenzen heen beweegt. “Hoe vaak lossen we problemen niet op die iemand anders al tien keer heeft opgelost? Dat is toch zonde?”
Ze gelooft sterk in ecosystemen van organisaties die talent delen. Dat zal niet alleen innovatie versnellen, maar kan ook tunnelvisie doorbreken. “Na een tijd word je blind. Nieuwe contexten houden je scherp.” Ze beseft dat wetgeving vandaag nog een grote rem is, maar kijkt vooruit. “Binnen twintig jaar is dat hopelijk opgelost.”
Zonder angst vooruit
Waar AI en technologie doorgaans vragen en onzekerheid oproepen, ziet Delfine vooral ruis die zichzelf zal uitfilteren. “Nu springt iedereen op AI,” zegt ze. “De relevante toepassingen zullen blijven. De rest verdwijnt vanzelf.” Ze gelooft niet in doemscenario’s maar des te meer in evenwicht. Delfine is ervan overtuigd dat HR de komende twintig jaar alleen maar relevanter wordt. Naarmate de context complexer wordt, verandert de rol van HR mee. “Alles komt vandaag samen bij HR,” zegt ze. Technologie, organisatieontwerp, leiderschap, welzijn, verandering. Waar andere functies zich soms afvragen hoe ze relevant blijven, voelt zij net het omgekeerde: It’s a great time to be in HR!
De reden is eenvoudig. “De kern van de mens verandert niet,” benadrukt ze. “Mensen zullen ook in 2046 nood hebben aan ontwikkeling, zingeving, verbinding en erkenning. De psychologische basisbehoeften blijven dezelfde.” De uitdaging voor HR zit er volgens haar daarom niet in om elke nieuwe tool te omarmen, maar om mensen te helpen omgaan met die voortdurende beweging.
Ook in 2046: luis in de pels
Als Delfine over twintig jaar terugkijkt, hoopt ze niet herinnerd te worden als ‘die HR-directeur die alles mogelijk maakte’. Maar ook niet als iemand die alleen voor de business vocht. Wat ze wél hoopt: dat mensen haar zien als iemand die het spanningsveld tussen mens en organisatie serieus nam. “Dat is geen spectaculaire legacy,” lacht ze. “Maar wel een eerlijke.”
In 2046 ziet Delfine zichzelf idealiter reizend. Nieuwsgierig. Onderweg. In een blauw busje. Zoals in de Columbus (met een knipoog naar het populaire TV-format van Wim Lybaert). En volgens de huidige wetgeving zal ze nog niet in pensioen zijn. Ze droomt van een rol als mentor, klankbord of bestuurder in kleinere organisaties. “Ik zal dan nog altijd vragen stellen. En nog steeds die luis in de pels zijn.”
