Professor Karen Wouters en professor Peggy De Prins stellen tijdens het #ZigZagHR Forum op 29 oktober onze verwachtingen over leiderschap, werkgeluk en de maakbaarheid van ons werk ter discussie.
Waarom blijven we verlangen naar sterke charismatische leiders die weten wat er moet gebeuren, terwijl wetenschappelijk onderzoek al jaren het belang van gedeeld leiderschap aantoont? En waarom verwachten we steeds meer van ons werk, onze loopbaan en onze werkgever, terwijl niet iedere verwachting kan worden ingelost? Het zijn twee verschillende vraagstukken die tijdens het #ZigZagHR Forum op 29 oktober aan bod komen. Ik sprak vooraf met professor Karen Wouters en professor Peggy De Prins en ontdekte dat hun keynotes meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste gezicht lijkt.
Karen Wouters neemt in de track Leadership onze opvattingen over goed leiderschap onder de loep. Peggy De Prins pleit in de track Core HR voor minder hypes, meer realisme en actief teleurstellingsmanagement. Twee verschillende invalshoeken, met een opvallende rode draad: hoe gaan we om met een werkelijkheid die zich steeds minder laat voorspellen, terwijl onze behoefte aan zekerheid en onze verwachtingen blijven toenemen?
Waarom blijven we vallen voor sterke leiders?
Het wetenschappelijke denken over leiderschap is de voorbije decennia sterk geëvolueerd. Onderzoekers besteden steeds meer aandacht aan gedeeld, adaptief en collectief leiderschap. Toch lijken harde, autoritaire leiders opnieuw aan aantrekkingskracht te winnen. Leiders die snel beslissen, weinig twijfel tonen en uitstralen dat ze de situatie onder controle hebben.
Volgens professor Karen Wouters is die aantrekkingskracht niet zo moeilijk te begrijpen. Zeker in onzekere tijden zoeken mensen houvast bij iemand die overtuigend zegt te weten wat er moet gebeuren. Maar wat zegt wetenschappelijk onderzoek over de effectiviteit van dat leiderschap? Waarom blijven we vasthouden aan een klassiek leiderschapsideaal, zelfs wanneer onderzoek andere inzichten oplevert? En hoe kunnen organisaties die hardnekkige reflex doorbreken?
Karen stelt tijdens haar keynote Het leiderschap dat organisaties vandaag nodig hebben een belangrijke vraag: bereiden we leidinggevenden wel voldoende voor op de complexiteit waarmee ze geconfronteerd worden? We investeren in leiderschapsontwikkeling, opleidingen en competenties. Maar volstaat dat? Of vraagt leiderschap in complexe omstandigheden vooral een andere manier van kijken naar macht, verantwoordelijkheid en samenwerking? En wat verwachten medewerkers eigenlijk van hun leidinggevenden? En hoeveel zekerheid kunnen leiders bieden wanneer de antwoorden nog niet bekend zijn?
Waarom moet werk ons steeds gelukkiger maken?
Professor Peggy De Prins vertrekt vanuit de vaststelling dat onze verwachtingen over werk de afgelopen decennia aanzienlijk veranderd zijn. Waar arbeidstevredenheid vroeger een belangrijke maatstaf was, spreken we vandaag over betrokkenheid, engagement, zingeving en werkgeluk.
We verwachten dat onze job aansluit bij wie we zijn, ons energie geeft en bijdraagt aan onze persoonlijke ontwikkeling. Werkgevers spelen daarop in met aantrekkelijke werkgeversverhalen, ontwikkelingsmogelijkheden en ambitieuze beloftes over hun organisatiecultuur. Peggy spreekt over een inflatie van verwachtingen. De lat wordt steeds hoger gelegd, zowel door organisaties als door medewerkers zelf.
Maar wat gebeurt er wanneer de werkelijkheid tegenvalt? Wanneer een promotie uitblijft, een job minder aantrekkelijk blijkt dan voorgesteld of een organisatie een uitgesproken ambitie niet kan waarmaken? We kennen allemaal het belang van managing expectations. Peggy vraagt zich af of we niet evenveel aandacht zouden moeten besteden aan wat er gebeurt wanneer verwachtingen niet worden ingelost.
Tijdens haar keynote Realisme als strategische keuze verkent ze het idee van teleurstellingsmanagement. Ze past het toe op concrete HR-thema’s zoals loon, prestaties en loopbanen. Want hoeveel teleurstelling creëren organisaties zelf door verwachtingen op te bouwen die ze onmogelijk allemaal kunnen waarmaken? En hoe kunnen ze daar realistischer mee omgaan zonder ambitie te verliezen?
Op 29 oktober brengen Karen Wouters en Peggy De Prins elk hun eigen verhaal tijdens het #ZigZagHR Forum in Antwerpen. Karen onderzoekt in de track Leadership waarom we blijven verlangen naar sterke leiders en welk leiderschap complexe tijden werkelijk vragen. Peggy houdt in de track Core HR onze verwachtingen over werk tegen het licht en verkent welke plaats teleurstellingsmanagement kan krijgen in het HR-beleid.
Ik sprak hen vooraf afzonderlijk. Hun keynotes vertrekken vanuit verschillende vragen, maar in beide gesprekken kwam dezelfde spanning naar boven: we verwachten steeds meer van leiders, van organisaties en van ons werk, terwijl de mogelijkheden om aan al die verwachtingen te voldoen begrensd blijven. Hoe gaan we om met die grenzen, zonder onze ambities op te geven?
