In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR-trend die volgens hen in 2046 nog steeds relevant zal zijn.
Voor deze editie kijken we in de toekomstkoffer van Ayse Korkmaz, HR Director bij MSC. MSC SSC (Mediterranean Shipping Company) is één van ’s werelds grootste containerrederijen en een cruciale speler in de internationale handel. In die context waar snelheid, schaal en complexiteit samenkomen, bouwt zij aan een HR-aanpak die tegelijk richtinggevend en mensgericht is.
Leiderschap als fundament
“Als ik één HR-thema in mijn toekomstkoffer stop, dan is het leiderschap. En ja, ik weet dat dat misschien cliché klinkt. Maar ik ben er echt van overtuigd dat het één van de grootste hefbomen is in een organisatie.” Leiderschap gaat voor Ayse niet over controle of een formele positie, wel over impact en hoe een leidinggevende de sfeer en het vertrouwen in een team beïnvloedt. “Te vaak denken mensen dat ze automatisch een goede leider zijn omdat ze een team mogen aansturen. Maar leiderschap gaat over visie brengen, richting geven, zorgen dat mensen met goesting naar het werk komen. Over luisteren en mensen helpen ontplooien.” Ze ziet dagelijks hoe groot de invloed van leidinggevenden is op engagement via dagelijkse kleine gewoontes: duidelijkheid scheppen, verwachtingen uitspreken, kaders zetten waarin mensen vrij kunnen bewegen.
Achter elke KPI zit een verhaal
Ayse is een voorstander van technologie. “Ik geloof echt in de meerwaarde van technologie en automatisering. Efficiëntere processen en snellere besluitvorming kunnen ons helpen. Maar ik hoop wel dat de mens zichtbaar blijft.” Ayse waarschuwt om de context niet uit het oog te verliezen. “Achter elke KPI zit een verhaal en achter elke score zit een mens. Het is verleidelijk om uitsluitend naar cijfers te kijken, maar die vertellen nooit het hele verhaal.” Voor haar moet technologie ruimte creëren voor meer menselijkheid. Minder tijd besteden aan administratie betekent meer tijd voor gesprekken zodat we een beter begrip krijgen wat iemand drijft en wat iemand nodig heeft om te groeien. “Wat maakt iemand gelukkig? Waarom komt iemand graag werken? Of net niet?” In een wereld die meer data-gedreven wordt, ziet ze HR als de bewaker van nuance.
Een kompas boven een schip
Bij een maritieme speler als MSC zou een schip het voor de hand liggende symbool zijn. Maar Ayse kiest voor een kompas. Voor haar draait cultuur om richting. Een kompas wijst de koers aan, maar bepaalt niet elke stap. Dat onderscheid vindt ze cruciaal. “Als het kader helder is, als mensen begrijpen waar de organisatie naartoe wil en wat hun rol daarin is, ontstaat er vrijheid. En die vrijheid zorgt ervoor dat mensen goed presteren.”
Ze heeft het meermaals ervaren in haar loopbaan: zodra verantwoordelijkheden duidelijk zijn en mensen weten tot waar ze beslissingen mogen nemen, verbetert de samenwerking vanzelf.
Food sharing als metafoor voor organisatie
Het meest onverwachte item in Ayse haar toekomstkoffer is ook het meest persoonlijke: een Turks kookboek. Ayse groeide op met twee culturen. Haar vader is Turks, haar moeder Belgisch. En een aantal jaar geleden nam ze deel aan het televisieprogramma Mijn Keuken, Mijn Restaurant. Ze wonnen zelfs. Haar man stond in de keuken en zij nam de zaal voor haar rekening. “Wat mij zo fascineerde, was dat mensen altijd goedgezind binnenkomen. En de kunst zit erin om op die korte tijd te begrijpen wat beleving voor hen is en waar ze het meest van genieten.” Food sharing, het centrale concept in haar restaurant, ziet ze als een mooie metafoor voor organisatiecultuur. Iedereen brengt iets aan tafel. Een gerecht, een smaak, een bijdrage. En samen ontstaat er een groter geheel. “In een organisatie is dat net zo. Je hebt zoveel verschillende talenten. Als je die samenbrengt en richting geeft, dan wordt het iets moois.”
Flexibliteit als voorwaarde voor duurzaam werk
Ayse merkt op hoe maatwerk de afgelopen jaren de norm is geworden in HR. Ze startte haar loopbaan in een omgeving waar functies strak gedefinieerd waren. Of je paste volledig in het profiel, of niet. Doorheen de jaren zag ze dat verschuiven. “Ik heb geleerd dat wanneer je mensen inzet op hun talenten in plaats van hen in een vaste box te duwen, ze niet alleen beter presteren, maar ook gelukkiger zijn.”
Ze deelt het verhaal van een medewerker in een vorige organisatie waar ze werkte, iemand die worstelde met de combinatie van verschillende rollen in haar leven: moeder, partner, collega. “Als ik had vastgehouden aan: dit is je functie en punt, dan waren we haar kwijtgeraakt. In plaats daarvan zijn we in gesprek gegaan en hebben we gekeken hoe we haar rol konden tweaken binnen duidelijke afspraken.” Het resultaat? Een medewerker die opnieuw perspectief zag en niet opbrandde. Voor Ayse is het duidelijk: one size fits all is voorbij. Flexibiliteit is een voorwaarde voor duurzaam werk.
Meer nieuwsgierigheid dan bezorgdheid
Als het gaat over de toekomst van werk en HR ziet Ayse vooral heel veel mogelijkheden. “Ik ben eigenlijk heel erg pro wat er staat te gebeuren. Ik ben nieuwsgierig. Ik zie vooral opportuniteiten.” Ze erkent dat alles sneller en complexer wordt, maar ziet daarin net de kans om als HR meer impact te maken. Als processen efficiënter worden, komt er ruimte vrij voor het echte werk: mensen begeleiden, inspireren, spiegelen. Voor haar is dit het momentum om leiderschap te tonen.
Impact die je niet in rapporten terugvindt
Ayse heeft in haar loopbaan mee structuren opgezet, processen verbeterd, organisaties helpen professionaliseren. Ze heeft bijgedragen aan groei, maturiteit en het scherper zetten van rollen en verantwoordelijkheden. Dat erkent ze ook. Maar dat is niet hoe ze hoopt dat mensen zich haar in 2046 zullen herinneren. “Hoewel professionalisering belangrijk is en ik daar zeker mijn bijdrage in heb willen leveren, is dat voor mij niet de kern.” Wat ze wél hoopt, is dat mensen terugdenken aan hoe ze zich voelden in samenwerking met haar.
Voor Ayse zit impact in een manager die bewuster mensgericht gaat leidinggeven, een medewerker die met meer goesting naar het werk komt, omdat hij of zij zich gehoord voelt. “Ik wil heel graag veel kleine verschillen maken.”
Natuurlijk wil ze bijdragen aan sterke organisaties. En natuurlijk vindt ze het belangrijk dat HR professioneel en strategisch staat. Maar ze verkiest toch menselijke impact boven zichtbare verwezenlijkingen in rapporten.
2046: opnieuw gastvrouw?
En hoe ziet haar week eruit in 2046? Ayse glimlacht wanneer ze het zich voorstelt. “Ik hoop dat ik minder brandjes zal blussen. Ik hoop ook dat ik meer in een mentorrol zal zitten, als sparringpartner die mensen een spiegel durft voorhouden.” Ze sluit niet uit dat het samenbrengen van mensen opnieuw een rol zal spelen in haar leven. Misschien niet meer met dezelfde bewijsdrang die ze vroeger naar eigen zeggen altijd had. Ook niet noodzakelijk in de vorm van een volwaardig restaurant. Maar het idee van mensen rond een tafel brengen, letterlijk of figuurlijk, blijft haar aantrekken.
