De zorg kreunt. De personeelstekorten zijn nijpend, de werkdruk hoog, de veranderingen onafgebroken. In dat voortdurende gevecht om handen aan het bed gaat vaak een belangrijke groep verloren in de drukte: de ervaren zorgverleners. Mensen die al tientallen jaren met hart en ziel in het vak staan. Bij Express Medical, onderdeel van de Unique Groep en al meer dan dertig jaar HR-partner in de zorgsector, willen ze daar iets aan doen. Ze kijken niet alleen naar instroom, maar ook naar het behoud en de duurzame inzetbaarheid van ervaren krachten, zorgprofessionals van 55 jaar en ouder. Om beter te begrijpen wat zij nodig hebben om met goesting aan de slag te blijven, voerde Express Medical een bevraging uit. Over de resultaten en de realiteit op de werkvloer ging Lesley Arens in gesprek met Leen Verwimp (Express Medical) en Frank Vermetten (67), psychiatrisch verpleegkundige in hart en nieren.
Een vergeten generatie in de spotlight
“De groep van 55-plussers in de zorg wordt vaak over het hoofd gezien,” zegt Leen Verwimp. “En dat terwijl ze onmisbaar zijn. Ze brengen rust, ervaring, stabiliteit én engagement. Bij Express Medical werken we vandaag al met heel wat vijftigplussers, zelfs zeventigplussers. Zij tonen elke dag dat leeftijd geen beperking hoeft te zijn, maar een troef.” Die focus past in het CSR-beleid van de groep, waarin Express Medical bewust aandacht geeft aan inclusie en diversiteit op de arbeidsmarkt. “We wilden die mensen niet alleen erkennen, maar ook begrijpen wat ze nodig hebben om hun werk graag te blijven doen.”
Geen roeping, wel voldoening
Frank gruwt een beetje van het woord roeping. “Dat klinkt zo wollig,” zegt hij. “Ik kom werken voor wat er op het einde van de maand in mijn portefeuille zit.” Maar tegelijk straalt hij warmte en trots uit als hij over zijn job praat. “Het contact met mensen, de dankbaarheid, de kleine schouderklopjes, dat maakt het de moeite waard. Er zijn ook negatieve momenten, maar die worden ruimschoots gecompenseerd door de mooie. Ik doe het graag, en dat is voor mij genoeg.”
Die nuchtere kijk typeert veel ervaren zorgverleners. Hun motivatie is geen heldenverhaal, maar een evenwicht tussen financiële realiteit en menselijke voldoening. Ze willen zinvol werk blijven doen, zolang het haalbaar blijft.
Goesting, grenzen en tempo
Tegelijk blijft de zorg fysiek en mentaal veeleisend. “Het tempo ligt hoger, de druk is groter,” vertelt Frank. “Maar door ervaring leer je doseren. Jongeren vliegen erin aan 200 per uur, ik spreid mijn energie. Op het einde van de dag haal je vaak meer resultaat met minder uitputting.”
Digitalisering zonder afhaken
Een opvallend pijnpunt uit de bevraging is de digitalisering in de zorg. Elektronische patiëntendossiers, software en badges maken het werk efficiënter, maar ook complexer. “Voor jongeren gaat dat vanzelf, zij klikken en gaan verder,” zegt Frank. “Bij mij duurt het langer. Niet omdat de uitleg ontbreekt, maar omdat ik meer tijd nodig heb.”
Volgens Leen ligt daar een belangrijke les voor werkgevers: “Het gaat niet om meer of minder uitleg, maar om aangepaste begeleiding. Laat mensen leren op hun tempo, koppel ze aan een collega, creëer veiligheid. Zo behoud je kennis in plaats van ze te verliezen.”
Mentorship als medicijn tegen uitstroom
Frank noemt zichzelf lachend een ‘gaatjesvuller’, iemand die de shiften opneemt waar jongere collega’s niet kunnen. Maar zijn rol gaat verder dan dat. “Ik ben een rustpunt. Jongeren kunnen bij mij terecht, en ik leer op mijn beurt van hen.”
Die wederkerigheid is volgens Leen cruciaal: “Ervaring en vernieuwing kunnen perfect samenleven. Oudere medewerkers brengen kalmte, relativeringsvermogen en kennis van de mens. Jongere collega’s brengen energie, frisse ideeën en technologische vaardigheden. Wanneer die twee elkaar vinden, ontstaat er echte meerwaarde.”
Duurzaam werken is een gedeelde verantwoordelijkheid
“Duurzaam werken betekent voor mij: zorg dragen voor jezelf en voor elkaar,” zegt Frank. Hij pleit voor meer aandacht voor ergonomie en herstelmomenten. “Een bed op de juiste hoogte zetten, een werkhouding aanpassen, het lijken details, maar ze bepalen of iemand het werk nog tien of twintig jaar volhoudt.”
Leen vult aan: “We luisteren naar wat mensen nodig hebben, geven vrijheid en flexibiliteit. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar het is een groot verschil voor wie langer wil blijven werken. Duurzaam werken begint bij luisteren, waarderen en vertrouwen.”
Ervaring is de brandstof van vernieuwing
Wat als we binnen vijf jaar terugkijken? Wat hopen ze dat er veranderd is? Leen hoopt vooral dat de mix tussen jong en oud tegen dan vanzelfsprekend is. En dat we de ervaring van 55-plussers niet langer als ‘extra’ zien, maar als fundament van de zorg. Frank hoopt dat er meer uitwisseling is. Hij stelt voor om proefdagen te organiseren voor ouderen, zodat ze kennis kunnen maken met andere jobs. En vooral, dat ze de schroom verliezen om nieuwe dingen te proberen. “We kunnen meer dan we denken” glimlacht hij.
De zorg heeft nood aan jonge krachten, maar ook aan mensen die weten wat blijft werken als alles verandert. Ervaring is in dat opzicht toekomstkapitaal én de brandstof van vernieuwing.
