Werken na het pensioen is voor veel gepensioneerden meer dan een manier om bij te verdienen. Het zorgt voor sociaal contact, voldoening en een zinvolle invulling van de tijd. Maar niet iedereen blijft uit vrije keuze aan de slag. Voor een deel van de gepensioneerden is het extra inkomen noodzakelijk om rond te komen. Dat blijkt uit een grootschalige bevraging van Nestor bij 4.218 gepensioneerden. De resultaten bieden ook interessante inzichten voor HR: over het belang van werk, de overgang naar pensioen en het arbeidspotentieel dat vandaag onbenut blijft.
Meer dan een bijverdienste
Wie na zijn pensioen blijft werken, doet dat vaak voor het extra inkomen. Van de 1.439 gepensioneerde flexi-jobbers die deelnamen aan de bevraging van Nestor, noemt 73% dat als een belangrijke motivatie. Maar geld is lang niet de enige reden. Meer dan de helft (54%) flexi-jobt ook voor het sociaal contact, 37% zoekt een zinvolle bezigheid en 15% wil zijn kennis en ervaring blijven gebruiken.
Die verschillende motivaties sluiten elkaar niet uit. Ook wie in de eerste plaats werkt om financieel rond te komen, kan voldoening halen uit het contact met collega’s, het gevoel nuttig te zijn en de structuur die werk biedt.
Dat blijkt ook uit de welzijnscijfers. Maar liefst 82% van de bevraagde gepensioneerde flexi-jobbers zegt dat het werk een positief effect heeft op het mentale welzijn. Twee op de drie voelen zich gelukkiger sinds ze flexi-jobben en 83% haalt veel voldoening uit het werk.
Opvallend is dat het positieve effect op het welzijn nauwelijks verschilt naargelang de financiële motivatie. Van wie flexi-jobt voor het extra inkomen, ervaart 81% een positief effect. Bij wie het inkomen niet als reden noemt, is dat 84%.
“Twee dagen per week werken, onder de mensen zijn, je ervaring kwijt kunnen. Voor veel gepensioneerden is dat een wereld van verschil. Acht op de tien voelen zich er beter door“, zegt Nicolas Moerman, medeoprichter van Nestor.
Het gaat wel om zelfgerapporteerde ervaringen. De bevraging toont hoe gepensioneerden hun flexi-job beleven, maar bewijst niet dat flexi-jobben op zichzelf hun mentale welzijn verbetert.
Niet iedereen heeft de keuze
Achter de positieve welzijnscijfers gaat een minder rooskleurige financiële realiteit schuil.
Van de 4.218 bevraagde gepensioneerden zegt 36% soms te moeten besparen of maandelijks geld tekort te komen. Nog eens 31% kan precies zijn kosten betalen. Slechts een derde is tevreden of zeer tevreden over de pensioenuitkering.
De verschillen zijn aanzienlijk. Bij gewezen zelfstandigen zegt 56% te moeten besparen of tekort te komen. Bij voormalige arbeiders en bedienden gaat het respectievelijk om 38% en 37%, tegenover 16% bij gewezen ambtenaren.
Ook tussen mannen en vrouwen zijn er verschillen. Van de bevraagde gepensioneerde vrouwen moet 43% besparen of komt maandelijks tekort, tegenover 31% van de mannen. Bij de vrouwelijke flexi-jobbers noemt 83% het extra inkomen als motivatie, tegenover 68% van de mannen.
Hoe krapper het pensioenbudget, hoe belangrijker de flexi-job wordt. Van de flexi-jobbers die soms moeten besparen, werkt 90% voor het extra inkomen. Bij wie maandelijks tekortkomt, is dat 88%.
De vraag of gepensioneerden uit goesting of uit noodzaak blijven werken, laat zich dus niet eenvoudig beantwoorden. Voor sommigen is een flexi-job vooral een manier om actief te blijven en mensen te ontmoeten. Voor anderen is het een noodzakelijke aanvulling op hun pensioen. En vaak spelen beide motieven tegelijk.
Zonder fiscaal voordeel geen flexi-job?
Dat financiële aspect blijkt ook uit de antwoorden op de vraag of gepensioneerden zouden blijven flexi-jobben wanneer het fiscale voordeel zou verdwijnen.
Voor 43% van de bevraagde flexi-jobbers is dat voordeel doorslaggevend: zonder zouden ze het werk niet meer doen. Nog eens 42% twijfelt en laat het afhangen van hoeveel belastingen ze zouden betalen. Slechts 15% zegt sowieso te blijven werken.
Voor werkgevers die een beroep doen op gepensioneerde flexi-jobbers is dat een relevant gegeven. De aantrekkelijkheid van het statuut hangt niet alleen samen met de inhoud van het werk of de flexibiliteit, maar ook met wat het financieel oplevert.
Dat speelt onder meer in de horeca en de handel, waar respectievelijk 52% en 48% zegt zonder fiscaal voordeel niet meer te zullen flexi-jobben.
Werkwillig, maar geen passende job
De bereidheid om na het pensioen te blijven werken is groot bij de bevraagde gepensioneerden, maar dat betekent niet dat iedereen ook een geschikte job vindt.
Vier op de tien zouden graag opnieuw of meer aan de slag gaan. Voor 51% hangt dat af van het soort werk. Slechts 9% geeft aan liever niet meer te werken. De voorkeur gaat daarbij duidelijk uit naar deeltijds werk. Van de gepensioneerden die een voorkeur voor het aantal werkdagen opgeven, wil 61% hoogstens twee dagen per week werken. De gepensioneerden die vandaag al flexi-jobben, werken gemiddeld 2,2 dagen per week.
Maar de zoektocht naar een geschikte opdracht verloopt niet altijd vanzelfsprekend. Van de 2.639 bevraagde gepensioneerden die een flexi-job willen maar er geen hebben, zegt 71% geen geschikte job te vinden. Voor 22% is er geen geschikte sector. Andere drempels, zoals onvoldoende kennis van het systeem of onzekerheid over de fiscale gevolgen, worden veel minder vaak genoemd. Dat is opmerkelijk in een arbeidsmarkt waarin werkgevers in verschillende sectoren moeite hebben om vacatures in te vullen.
De bevraagde flexi-jobbers zijn vooral actief in de horeca (26%), transport en logistiek (23%) en handel en retail (20%). De bevraging maakt niet duidelijk waarom geïnteresseerde gepensioneerden geen geschikte job vinden, maar toont wel dat bereidheid om te werken niet automatisch leidt tot een passende tewerkstelling.
Voor HR ligt hier een aanknopingspunt om na te denken over de manier waarop jobs worden georganiseerd en aangeboden. Zeker voor mensen die hun ervaring nog willen inzetten, maar niet langer een volledige werkweek ambiëren.
Met pensioen maar niet uitgewerkt
Nog opvallender is wat de bevraging vertelt over het einde van de loopbaan. 37% van de bevraagde gepensioneerden zegt liever langer gewerkt te hebben. Bij wie naar eigen zeggen van de werkgever moest stoppen, loopt dat aandeel op tot 79%. Van wie zelf besliste om met pensioen te gaan, had 23% liever langer gewerkt.
Ook een terugkeer naar de vroegere werkgever blijkt voor een deel van de gepensioneerden aantrekkelijk. Van de bevraagden die een voorkeur voor een werkgever opgaven, zou 34% graag opnieuw enkele dagen per week aan de slag gaan bij de laatste werkgever.
Maar bijna de helft (49%) weet niet of die werkgever daarvoor openstaat. Volgens 36% staat de vroegere werkgever er niet voor open. Slechts 15% geeft aan dat een terugkeer al mogelijk is of voor bepaalde taken bespreekbaar zou zijn.
Deze resultaten zijn interessant voor het eindeloopbaanbeleid van organisaties. Heel wat kennis en ervaring dreigt verloren te gaan wanneer medewerkers met pensioen vertrekken, terwijl sommigen graag nog enkele dagen per week actief zouden blijven. Door tijdig te bespreken of en hoe een verdere samenwerking mogelijk is, kunnen werkgevers die ervaring mogelijk langer aan boord houden. Bijvoorbeeld door gepensioneerde medewerkers in te schakelen voor specifieke opdrachten of kennisoverdracht.
Talent stopt niet bij het pensioen
De resultaten van Nestor laten zien dat werken na het pensioen verschillende betekenissen heeft. Het kan financiële zekerheid bieden, sociaal contact mogelijk maken en mensen de kans geven om hun ervaring te blijven gebruiken.
Paul Verschueren, directeur Research & Economic Affairs bij Federgon, herkent die verschillende motivaties vanuit eerder onderzoek naar flexi-jobbers. “De Nestor-enquête toont hoe belangrijk ook het contact met anderen, het gevoel van zingeving en het plezier in het werk zijn. Dat herkennen we uit onze eigen profielstudie: flexi-jobbers zijn bijzonder tevreden over deze manier van werken.”
De financiële verschillen tussen gepensioneerden verdienen daarbij aandacht. Wie na het pensioen blijft werken omdat de pensioenuitkering niet volstaat, vertrekt vanuit een andere positie dan wie vooral op zoek is naar sociaal contact of een zinvolle tijdsbesteding.
De bevraging laat zien dat er onder gepensioneerden nog heel wat bereidheid is om te werken, maar dat het aanbod niet altijd aansluit bij hun verwachtingen. Ook bij de vroegere werkgever liggen mogelijk kansen. Waarom zou de samenwerking volledig stoppen wanneer iemand met pensioen gaat, als die persoon zelf graag nog enkele dagen per week actief blijft? Voor werkgevers kan dat een manier zijn om waardevolle kennis en ervaring langer in huis te houden. Voor gepensioneerden biedt het de mogelijkheid om op hun eigen tempo actief te blijven, uit goesting, uit financiële noodzaak of om beide redenen.
===
Over de bevraging
De grote flexi-job enquête 2026 werd georganiseerd door Nestor, een uitzendkantoor gespecialiseerd in zestigplussers en gepensioneerden. De online bevraging liep van 15 september tot 12 oktober 2026 en telde 5.218 deelnemers, onder wie 4.218 gepensioneerden en 670 werknemers. Van de gepensioneerden hadden 1.439 op het moment van de bevraging een flexi-job. De cijfers over motivatie, werkervaring en welzijn hebben betrekking op deze groep. De bevraging werd voornamelijk verspreid via de eigen nieuwsbrief van Nestor (85% van de gepensioneerde respondenten) en betaalde advertenties op sociale media (12%). Vrijwel alle gepensioneerde deelnemers wonen in Vlaanderen.
Belangrijke nuance: de respondenten hebben vermoedelijk meer interesse in werken na het pensioen dan de gemiddelde gepensioneerde. De resultaten zijn daarom niet representatief voor alle Belgische gepensioneerden. Ook vrouwen en 75-plussers zijn ondervertegenwoordigd. Nestor controleerde de belangrijkste resultaten via een weging naar leeftijd, geslacht en provincie; daarbij verschoven de kerncijfers maximaal vier procentpunten.
[Bron: Nestor, De grote flexi-job enquête 2026, gepubliceerd op 12 november 2026]
