In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2045 nog steeds relevant zal zijn.
Deze keer gaan we in gesprek met Aeke Van den Broeke, Chief People Officer bij bouw- en infrastructuurgroep Denys. Het bedrijf maakte de voorbije jaren een sterke groei door en evolueerde van een ondernemende KMO naar een organisatie met bijna 2000 medewerkers, actief in complexe en technisch uitdagende projecten. Die groei bracht niet alleen schaal, maar ook nood aan duidelijke structuren. Aeke stapte in die context binnen op een moment waarop HR nog grotendeels informeel georganiseerd was. Ze professionaliseerde met haar team het HR-beleid: structuren, kaders, rollen en leiderschapsprincipes die verdere groei mogelijk maken, zonder het ondernemende DNA van Denys te verliezen.
Aeke startte haar loopbaan in de biotechnologie, doctoreerde, maakte daarna bewust de overstap naar sociologie en verdiepte zich later in general management. Die combinatie van wetenschappelijke nieuwsgierigheid, sociologisch denken en businessinzicht tekent haar kijk op organisaties, leiderschap en samenwerking. Wat zou Aeke, met die achtergrond en ervaring, in een toekomstkoffer stoppen die pas in 2045 wordt geopend? We laten haar zelf aan het woord.
Van vertrouwen vertrekken, niet van angst
“Als ik één HR-thema in mijn toekomstkoffer mag stoppen, dan is het assume positive intentions. Voor mij is dat een fundamenteel mensbeeld: het geloof dat mensen in de kern willen bijdragen, óók wanneer hun gedrag iets anders lijkt te tonen. Mensen handelen altijd met de informatie die ze op dat moment hebben, en met de intentie om het juiste te doen. Dat is geen naïeve houding, maar een bewuste leiderschapskeuze. Vertrekken we vanuit vertrouwen of vanuit angst? Vertrouwen vraagt moed, maar opent dialoog, verantwoordelijkheid en eigenaarschap. Angst leidt tot controle, defensief gedrag en systemen die dichtslibben. Wat me daarin bijzonder bezighoudt, is hoe diep dat mensbeeld zich vastzet in organisaties. De manier waarop we vandaag naar mensen kijken, vertaalt zich in processen, structuren en leiderschapsstijlen die veel langer meegaan dan wijzelf. Als wantrouwen de norm wordt, geven we dat door. Als vertrouwen het vertrekpunt is, bouwen we iets dat generaties kan dragen.”
Wat ik wil meegeven aan de volgende generatie HR-leiders
“Voor de tweede plek in mijn toekomstkoffer schrijf ik een brief aan HR-leiders in 2045.”
Beste HR-leiders van de toekomst,
Jullie zullen leidinggeven in een wereld die sneller, complexer en technologischer is dan die van ons vandaag. Mijn hoop is dat jullie onderweg iets essentieels niet verliezen: nieuwsgierigheid. Nieuwsgierig naar mensen, naar perspectieven, naar wat er achter gedrag schuilgaat. Zeker wanneer het moeilijk wordt, wanneer spanning toeneemt of meningen botsen. Zoals Dirk De Wachter het zo mooi zegt: de verbinding ligt in het verschil. Technologie zal blijven evolueren, omarm die vooral. Maar laat snelheid nooit aanwezigheid vervangen en efficiëntie nooit menselijkheid. Blijf nieuwsgierig. Het zal jullie verbonden, gegrond en relevant houden, vandaag en voor de generaties na jullie.
“Ik zie dagelijks hoe nieuwsgierigheid het verschil maakt, ook in sociaal overleg. Wie begint door te vragen waarom iemand een bepaald standpunt inneemt, ontdekt vaak dat de onderliggende zorg perfect bespreekbaar is. Het gesprek gaat dan niet langer over winnen of verliezen, maar over samen waarde creëren.”
Waarom een Rubik’s Cube perfect samenvat wie wij zijn bij Denys
“Als symbool voor de cultuur van Denys kies ik voor een Rubik’s Cube. Op het eerste gezicht lijkt het een ingewikkeld probleem: veel kanten, veel kleuren, alles door elkaar. Maar met geduld, inzicht en samenwerking valt het op te lossen. Dat typeert hoe wij met complexiteit omgaan. Moeilijke projecten schrikken ons niet af bij Denys, ze maken ons net scherp. We worden als bedrijf vaak gevraagd wanneer anderen zeggen dat het niet kan. If you can dream it, we can build it.
De Rubik’s Cube staat ook voor samenwerking. Elke draai heeft impact op het geheel. Afdelingen, disciplines en mensen hangen samen. Je lost het nooit alleen op. Soms moet je zelfs een stap terugzetten om vooruit te geraken.”
Waarom ik geen boek meeneem, maar wel een herinnering
“Als persoonlijk item zou ik geen leiderschapsboek in mijn toekomstkoffer steken. Niet omdat boeken niet waardevol zijn, maar omdat mijn belangrijkste inzichten niet uit boeken komen. Ik zou een klein aandenken meenemen dat me herinnert aan mijn dochter Joan. Ze is zeven jaar en verloor de voorbije jaren twee klasgenootjes. Tijdens een gesprek bij de psycholoog gebeurde iets dat me diep raakte. Zij benoemde iets wat wij als volwassenen vaak vergeten: dat verbinding niet stopt bij afwezigheid. Dat alles verbinding is, ook wanneer die niet zichtbaar is. Voor mij raakt dat aan de kern van HR en leiderschap. Het mag nooit alleen gaan over systemen, rollen of processen, maar moet altijd vertrekken vanuit mensen in hun volle mens-zijn. Daarom neem ik geen boek mee, maar een herinnering. Echte inzichten ontstaan door echte ervaringen.”
Wat volgens mij altijd het verschil zal blijven maken, ook in 2045
“Als ik één HR-trend moet kiezen die ook over twintig jaar relevant blijft, dan is het geen technologie. Die evolueert te snel. Wat blijft, is hoe we beslissingen nemen in een steeds meer gedigitaliseerde wereld. Ik geloof sterk in humanizing decisions. Niet alles wat kan, moet ook gebeuren. Niet alles wat efficiënt is, is daarom ook juist. Data, AI en automatisering kunnen helpen, maar mogen nooit losgekoppeld worden van het mensbeeld erachter. HR heeft hier een blijvende rol als bewaker van menselijkheid, vertrouwen en langetermijndenken.”
Waarom de toekomst van HR voor mij niet groter, maar eenvoudiger wordt
“De grootste uitdaging voor HR zit voor mij niet in méér initiatieven, maar in minder ruis en meer ruimte. Vandaag zien we te vaak dat werk het echte werk in de weg staat. Die zoektocht naar eenvoud vertaalt zich bij Denys heel concreet in hoe ik naar structuren en kaders kijk. Ik gebruik daarvoor graag een beeld dat ik oppikte van een externe trainer. ‘Stel je voor dat je met kinderen naar een park gaat,’ luidt het. ‘Aan de ene kant ligt een ravijn, aan de andere kant een autosnelweg en aan de derde kant een rivier. In zo’n omgeving ga je je kind voortdurend vasthouden. Maar als datzelfde park duidelijke omheiningen heeft, laat je je kind vrij spelen.’
Voor mij vat dat perfect samen wat goede HR-kaders doen. Ze zijn geen beperking, maar een vorm van zorg. Ze creëren veiligheid, waardoor mensen ruimte krijgen om initiatief te nemen en verantwoordelijkheid op te nemen. Die denkoefening was cruciaal in een organisatie die snel groeide. Waar vroeger veel impliciet was, werden expliciete afspraken nodig: rollen, functies en policies. Niet om te controleren, maar om net meer vrijheid te creëren binnen een helder speelveld.”
Mijn hoop, als ik over twintig jaar terugkijk
“Als ik over twintig jaar terugkijk op vandaag, hoop ik niet herinnerd te worden om wat ik heb ingevoerd, maar om hoe ik heb bijgedragen. Ik hoop dat mensen zeggen dat ik organisaties menselijker heb gemaakt, zonder ze minder scherp te maken. Als ik het tot één zin moet herleiden, is het deze: menselijkheid is geen tegenpool van performantie, maar de voorwaarde ervoor.”
En waar ik zelf hoop te staan in 2045
“Ik heb nooit sterk geloofd in een vast eindpunt, wel in richting. Zolang ik het gevoel heb dat ik het verschil maak, kan blijven leren en betekenisvolle gesprekken kan voeren, zit ik goed. Hoe mijn week er in 2045 zal uitzien, weet ik niet. Maar als er ruimte is voor verbinding, samen denken én plezier, dan ben ik waar ik moet zijn.”
