Hoe Karl Meesters zijn leven klein houdt om zich in grote projecten te gooien
Karl Meesters (45) bewaart een wit vel papier in zijn bureau met slechts één getal erop: ‘168’. Het is geen telefoonnummer of wachtwoord, maar de hoeksteen van een persoonlijke filosofie die de blinde tv-maker, concertorganisator en danser ontwikkelde na een bijna fatale kankerdiagnose. Zijn nuchtere kijk op focus biedt een verfrissend alternatief voor onze drukke werkcultuur.
Foto’s Wouter Van Vooren
“Wat zegt jou het getal 168?” Karl Meesters vuurde die vraag tijdens zijn keynotes graag de zaal in. Hij liet dan een stilte vallen om mensen te laten nadenken. “Nog maar één iemand heeft het antwoord ooit geraden”, lacht de Brusselaar. Zelfs zijn zonnebril verbergt de pretoogjes niet wanneer ook wij niet meteen het antwoord vinden op de vraag.
Laat de vraag gerust nog wat bezinken. Het geeft ons de gelegenheid om Karl Meesters te introduceren.
Mocht iemand een script insturen naar het hoofdkantoor van Netflix om op basis van Karls leven een serie te maken, zou Reed Hastings, de oprichter van de streamingsreus, persoonlijk willen controleren of alles wel écht gebeurd is.
En écht waar. Hieronder lees je de zo kort mogelijke samenvatting.
Karl is 45 jaar en woont in Brussel. Hij is vader van een zoon. De eerste helft van zijn leven zag Karl evenveel als u en ik. Op zijn zestiende kreeg hij te horen dat een genetische afwijking ervoor zou zorgen dat hij blind werd. Karl kon het bord en de cursussen nog lezen toen hij Economie begon te studeren aan de VUB. Tegen dat hij afstudeerde, zag hij nauwelijks.
In zijn twintiger jaren ging hij door een complexe zoektocht. Wat moest een jongeman met een diploma die geen computerscherm kon lezen? In een opwelling van frustratie stapte hij in 2004 tijdens een receptie af op Karel De Gucht, toen voorzitter van Open VLD, af. Hij wees hem erop te dat mensen zoals De Gucht ervoor moesten zorgen dat mensen met een beperking zoals hij zich konden ontwikkelen. Een paar jaar later solliciteerde Karl voor een baan op bij het kabinet bij De Gucht. Daar krikte hij op drie jaar tijd zijn zelfvertrouwen op.
Niet veel later belandde hij bij Adecco als carrièrecoach voor Olympische en Paralympische atleten. Londen, Sotsji, Rio en Pyongyang. Olympische dorpen kennen voor Karl geen geheimen meer. Nog belangrijker. Hij leerde dat atleten ook mensen zijn. Met onwaarschijnlijke talenten, nog meer doorzettingskracht, maar ook met angsten en onzekerheden.
Die levenservaring leerde hem opnieuw te dromen. Hij begon in Brussel concerten te organiseren onder de noemer ‘Rien a voir’. Optredens in het pikkedonker met extra aandacht voor de geluidskwaliteit. En net wanneer hij dacht dat hij zijn leven weer helemaal op de rails had, sloeg kanker toe. Een uiterst zeldzaam gezwel in zijn bekken. De artsen vreesden dat ze een zenuw zouden raken tijdens de operatie waardoor zijn rechterbeen verlamd zou raken. Als bij wonder gebeurde dat niet. Karl ontsnapte aan de dood en maakte voor VRT Canvas het reisprogramma ‘Niets te zien’. Daarin trok hij met bekende muzikanten op reis. Het programma opende voor Karl de deur naar de BV-poort. Bij het schrijven van dit stuk zat Karl nog volop in de race om het VTM-programma ‘Dancing with the Stars’ te winnen.
Zo, het leven van Karl in een notendop. Zou jij naar de serie kijken?
Veel belangrijker: Weet ondertussen wat dat getal 168 zou kunnen betekenen?
Dat is het aantal uren die we allemaal hebben in een week. “Of je nu de rijkste persoon ter wereld bent of de grootste sukkelaar ter wereld? Niemand is in staat om er 169 van te maken”, zegt Karl. Na zijn kankerdiagnose ging hij met een scalpel door zijn tijdsbestedingen. Hij nam een wit blad papier, schreef ‘168’ bovenaan en begon in te vullen wat essentieel was.
“Ik wil goed slapen, dus 8 uur per dag in bed. Acht maal zeven is 56. Er blijft nog 112 over. Je eet, minstens 2 uur per dag, dat is weer 14 eraf. En je bent heel rap aan nul.”
Karl Meesters
Die oefening is een vast onderdeel van zijn leven geworden. Hij besteedt de tijd die hij bij wijze van spreken cadeau kreeg zo goed en bewust mogelijk. En om zeker te zijn dat hij keuzes maakt waar hij geen spijt van zal hebben, neemt hij er een tweede blad bij met bovenaan de titel ‘De Essentie’. “Wanneer ik aan een project begin, schrijf ik voor mezelf de essentie op. Neem nu de concerten van ‘Rien a Voir’. Dat zijn concerten met de allerbeste geluidskwaliteit. Of bij ‘Dancing with the Stars’ is die essentie nog eenvoudiger. Ik dans gewoon doodgraag.”
Die essentie lijkt op het eerste gezicht wat overbodig. ‘Rien a voir’ zijn concerten en ‘Dancing with the Stars’ is een dansprogramma. Maar voor je het weet, raak je afgeleid. Neem de uitreiking van de Gouden Roos (Rose d’Or), een prestigieuze tv-prijs, die ‘Niks te zien’ in 2024 won. “De reeks werd daar aangekondigd als a show about disability”, zegt Karl, “maar dat is het helemaal niet. Bij mijn speech heb ik dat ook zo benoemd. ‘Niks te zien’ gaat niet over een beperking. Het is een reisprogramma. Punt.”
Het is de enige keer in een gesprek van een uur dat er een vorm van frustratie in Karls stem te horen is. “Ik zou het geen frustratie noemen, maar ik word er wel emotioneel van. Ik wilde met ‘Niks te zien’ gewoon iets tofs maken. Ik ben een speelvogel. En dan ontvang je plots een e-mail van een jonge blinde gast. En die schrijft: sinds uw programma helpen mensen op straat beter en zijn ze vriendelijker. Dat komt binnen. Op een goede manier, hè. Maar toch.”
Hij is zelf ook die jonge gast geweest die niet goed wist wat hij met zijn leven aan moest toen hij blind werd. Karl zocht overal antwoorden. Onder andere ook in muziek. Zo bleek Robin Millar, de producer van het nummer ‘Smooth Operator’ van de Engelse band Sade dezelfde aandoening te hebben als hij. In zijn zoektocht naar antwoorden mailde hij Millar met de vraag “Hoe heb je dat in godsnaam gedaan?”.
Het is in diezelfde periode dat Karl Karel De Gucht aanspreekt. Hij is de oud-minister nog altijd dankbaar voor de kans die hij kreeg op zijn kabinet. “Weet je wat ik zo apprecieerde aan mijn ervaring daar? De Gucht was zelf superintelligent, maar hij wist ook hoe hij jonge, intelligente mensen moest uitdagen. Hij lokte medewerkers regelmatig in de val om te checken of ze ja-knikkers waren of hun mening durfden uit spreken. Wat De Gucht heel goed besefte, is dat een goede leider zich omringt door mensen die hem of haar durven tegen te spreken.”
De verleiding was groot om op dat moment te vragen wat hij van de huidige generatie wereldleiders vond, maar daarmee zouden we een open deur intrappen. Wat we wel wilden weten is wat volgens Karl het verschil is tussen een goede coach en een slechte coach. Een vraag waar hij niet lang over moet nadenken.
“Een slechte coach is iemand die veel praat, een goede coach is iemand die veel luistert. Een slechte coach legt je een plan op, een goed coach helpt je zoeken naar wat er in je zit.”
Karl Meesters
Wie een coach zoekt, wil zich volgens Meesters zelf ontwikkelen. “Dan ben je in de eerste plaats op zoek naar een klankbord, niet naar iemand die zogezegd alles weet.” Laat dat ook een deel van de sterkte zijn van het reisprogramma ‘Niks te zien’, waar Karl als reisbegeleider zijn gasten op sleeptouw neemt. Zijn beperking zorgt ervoor dat hij niet alles weet. “Mijn rol is vooral luisteren naar onze ervaringen en onze gast. Daar komen dan goede gesprekken uit voort.”
Die vaardigheid om aandachtig te luisteren, komt hem ook van pas in zijn dansavontuur. “Voor mijn danspartner en coach Margo is dit ook een totaal nieuwe aanpak”, legt hij uit. “Elke week leren we een nieuwe choreografie aan. Dat kost enorm veel energie. Mijn zicht beperkt mij niet in het dansen zelf, maar wel in het aanleren van de choreografie.” Hij heeft zijn deelname aan ‘Dancing with the Stars’ aangewend om een pak gezonder te beginnen lezen. “Ik drink bijvoorbeeld geen alcohol meer, ga extra naar de fitness en neem ook voldoende rust. Dat is ook niet slecht voor mijn lichaam, voor mocht die kanker toch nog terugkomen.”
Om de komende jaren ten volle van het leven te genieten, houdt Karl vast aan een duidelijke levensleuze. “Ik houd mijn leven klein en mijn projecten groot.” Hij woont bewust in het centrum van Brussel, waar hij kan verdwijnen in de anonimiteit. “In mijn kleine levensbubbel is dat ganse mediaverhaal volledig afwezig. Ik ken er mijn buurt en mijn buurt kent mij. Zo goed dat ze zelfs de pin-code van mijn bankkaart weten.” Of daar het getal 168 in verstopt zit, is maar de vraag.
