Waarom de link tussen werk, ziekte en arbeidsorganisatie complexer is dan vaak wordt voorgesteld
Du Choc Des Idées Jaillit La Lumière – Met deze uitspraak van Nicolas Boileau uit de 17de eeuw in gedachten brengen we twee (HR-)professionals in gesprek om zo tot fijne inzichten en ideeën te komen. Isabelle De Wulf, algemeen directeur Arteveldehogeschool, en Thomas De Wulf, ceo Ormit Talent, zitten voor het eerst samen aan de interviewtafel. Niet alleen als zus en broer, maar ook als leiders met een gemeenschappelijke drijfveer: jongeren alle kansen geven en succesvol lanceren in hun carrière.
Maatschappelijke verantwoordelijkheid
Tussen een stroom van studenten banen we ons een weg naar de bovenste verdieping van de Arteveldehogeschool-campus aan de Kantienberg in Gent. Op een steenworp van de Sint-Pietersabdij, de Kinepolis en de Overpoort ontmoeten we Isabelle en Thomas De Wulf. Ze zien elkaar geregeld als broer en zus bij hun ouders in Brugge, vandaag kruisen hun paden voor het eerst in een professioneel kader. Isabelle De Wulf is als algemeen directeur van Arteveldehogeschool verantwoordelijk voor 1.700 medewerkers en 17.000 studenten. Thomas De Wulf is ceo van de Ormit Talent-groep, een organisatie die hoogopgeleide high potentials in tweejarige traineeships klaarstoomt voor een succesvolle carrière. Ondertussen doorliepen al 3.500 jongeren zo’n traject – Thomas was zelf een van de eerste in België. Beiden staan vandaag dus aan het hoofd van een organisatie die werkt met jongeren. Zat er iets in het Brugse opvoedingswater?
“Ik denk niet dat we thuis iets doelbewust hebben meegekregen, maar het is echt wel opmerkelijk om te zien hoe we blijkbaar toch gelijkaardige keuzes maken”, vertelt Thomas De Wulf. “We zijn natuurlijk opgevoed met dezelfde normen en waarden die onze keuzes mee beïnvloeden. Onze ouders toonden hoe je verschillende rollen kan combineren. Ze werkten hard en bekleedden vaak leidinggevende functies bij onder andere de politie en in het onderwijs.”
“We hebben zeker een soort engagement meegekregen”, beaamt Isabelle De Wulf. “Een maatschappelijke verantwoordelijkheid en een drive om iets te betekenen in het leven van anderen. We werken nu elk in een context waarin we jongeren begeleiden naar de volgende stap in hun professioneel leven, dat is iets wat ons duidelijk verbindt.”
Drivers in carrièreplanning
Als kind droomde Isabelle van een carrière als danseres, Thomas zag zichzelf dan weer schitteren op de tennis courts. Het bleef echter bij dromen, want beiden kozen voor een universitaire richting en doken vervolgens de bedrijfswereld in. “Mijn carrière is vooral een verhaal van toevalligheden, van kansen krijgen en grijpen. Ik had nooit een heldere carrièreplanning. Mijn studies bio-ingenieur vond ik heel interessant, maar ik voelde al snel dat ik in een bedrijf wou werken. Eigenlijk besefte ik vooral door te sporten en tijd door te brengen met vrienden dat het sociale aspect belangrijk was voor mij.”
“Ik wist ook heel snel dat ik met mensen wilde werken”, zegt Isabelle. “Na mijn studies klinische psychologie koos ik voor de bedrijfswereld en niet voor het klinische werkveld. Net als Thomas heb ik mijn loopbaan uitgebouwd zonder een helder plan, maar wel steeds vanuit een gevoel en een overtuiging dat ik wil kunnen bijleren én iets wil bijdragen.”
Isabelle leerde uitgebreid de knepen van het HR-vak in diverse rollen bij Proximus en Barco. Op een bepaald moment begon het te kriebelen om een meer maatschappelijk relevante rol op te nemen. Zo kwam de vacature van HR-directeur bij Arteveldehogeschool op haar pad.
“Een kennis stuurde mij de vacature door via de website van #ZigZagHR. Ik heb er niet lang over moeten nadenken. Het is een enorm boeiende omgeving, in een sector in volle verandering. Een jaar geleden kreeg ik de kans om te solliciteren voor de vacature van algemeen directeur, een rol waarin ik nog meer impact kan hebben en verantwoordelijkheid kan opnemen.”
Isabelle De Wulf, algemeen directeur Arteveldehogeschool
“Waar Isabelle meer werkt vanuit een menselijke of HR-overtuiging, ben ik altijd geboeid en getriggerd geweest door een bedrijf en een cultuur”, vertelt Thomas. “Ik werd al snel verliefd op het concept van Ormit. Ik vond dat echt te mooi om waar te zijn, dat je via een traineeship verschillende bedrijven kon leren kennen. Ik ontdekte al snel hoe ik met mijn persoonlijkheid het verschil kon maken. Na mijn traineeship bleef ik werken voor Ormit. In 2008 vroegen ze mij om de Belgische organisatie te leiden en sinds 2020 ben ik verantwoordelijk voor de hele groep.”
Roaring twenties
“Ik vind een bedrijf doorheen alle uitdagingen loodsen vandaag een grote uitdaging”, gaat Thomas verder. “We bevinden ons in de roaring twenties: corona, oorlogen, supply chain crisis, Trump, AI, energietransitie, … Vroeger had je zeven vette en zeven magere jaren, vandaag zijn dat zeven vette en zeven magere weken. De geopolitieke situatie vertaalt zich duidelijk in een economische onzekerheid. Je ziet dat bedrijven minder risico nemen. Ze trekken minder de kaart van jong talent en kiezen mensen met ervaring. Dat is wel een zorg, zeker als die onzekerheid lang duurt. We hebben een maatschappelijke verantwoordelijkheid om jonge mensen ergens te laten starten zodat ze zich kunnen ontwikkelen.”
“Ik vind het belangrijk dat we vanuit het onderwijs mee onze verantwoordelijkheid opnemen”, zegt Isabelle. “We moeten ervoor zorgen dat afstuderende jongeren een open en respectvolle houding ontwikkelen in een steeds meer polariserende wereld. Dat is vandaag een complex vraagstuk. Bij ons komt de wereldproblematiek letterlijk binnen in een schoolgebouw waar mensen samenkomen met uiteenlopende overtuigingen, ervaringen en achtergronden. Het is niet evident om daarbij voortdurend de juiste toon te vinden. Als je je uitspreekt over een conflict, roept dat vaak verwachtingen op om ook andere conflicten te benoemen. Tegelijk is ook zwijgen geen neutrale positie. Het is haast onvermijdelijk dat je soms schuurt, maar verschillen van mening kan en mag zolang we elkaar blijven respecteren en ethische grenzen niet worden overschreden. Daarnaast moeten we in deze turbulente tijden, en in een sector die met besparingen te maken krijgt, moeilijke keuzes maken om kwaliteitsvol onderwijs te blijven garanderen. Vandaag dreigt een groep kwetsbare jongeren uit de boot te vallen of riskeren we dat bepaalde startersjobs verdwijnen. Dat baart mij oprecht zorgen.”
Professionals van de toekomst
“We staan bovendien aan de vooravond van een enorme disruptie met AI, zowel voor het onderwijs als het werkveld”, aldus Thomas. “De impact is moeilijk te voorspellen. Kennis wordt een commodity. Maar om een kritische geest te ontwikkelen, moet je wel een basis van kennis hebben. Welke skills zijn er nog belangrijk?”
Isabelle: “Ik ben ervan overtuigd dat je dankzij kennisopbouw een sterkere kritische geest ontwikkelt en dat je het kaf van het koren leert onderscheiden. Je moet je eigen AI-skills ontwikkelen, maar ook nadenken welke toegevoegde waarde jouw job kan bieden in AI-tijden. Vanuit Arteveldehogeschool willen we de praktijk professionals van de toekomst afleveren, ook al weten we nog niet perfect welke jobs dat zullen zijn in de toekomst. Daarom zetten we sterk in op cocreatie met het werkveld, omdat we willen weten welke evoluties er op ons afkomen.”
Keuzestress en ambiguïteit
“Ik zie het als een uitdaging voor het hoger onderwijs om studenten nog beter te begeleiden in het maken van keuzes”, zegt Isabelle. “Enerzijds door zichzelf beter te leren kennen, anderzijds door wat geduld te leren opbrengen. Ik merk vandaag dat vele jongeren keuzestress hebben, maar geduld is belangrijk. Je kan niet altijd de perfecte stap kiezen in je carrière. Het is niet erg als je niet onmiddellijk je droomjob hebt. Leer daaruit en neem de ervaring mee in je rugzak. Wat me positief opvalt is dat vele jongeren ambitie en ondernemerschap tonen. Je hoort soms dat de huidige generatie minder hard werkt. Dat vind ik echt niet kloppen. Het engagement is heel groot, het uit zich soms anders. Jongeren bewaken de work-life balance omdat ze naast het werk nog veel andere engagementen aangaan.”
Thomas: “Ik zie jongeren bewuste keuzes maken, dat vind ik heel sterk. Ze verwachten misschien meer flexibiliteit van hun werkgever en dan kan het wel eens clashen als je in een archaïschere omgeving komt. We moeten jongeren de nodige veerkracht meegeven om met onzekerheid en ambiguïteit om te gaan. Jongeren zijn vandaag heel mondig. Als er niet geluisterd wordt naar hun mening, kunnen ze dat best lastig vinden. Maar ik vind dat een positieve evolutie. De grootste nood in de transitie van studeren naar werken zit volgens mij in het leren spelen van het spel. Het écht leren werken. Dat is iets wat je leert door ervaring en reflectie. Dat zou een vak apart kunnen zijn. Organisaties en onderwijs kunnen daarin nog sterker blenden, er ligt een enorme kans om de brug tussen afstuderen en werken nog vlotter te maken.”
“Vandaag zetten we vanuit Arteveldehogeschool sowieso al in op levenslang leren”, vervolgt Isabelle. “Denk maar aan postgraduaatsopleidingen die we op maat van de noden van ons werkveld afstemmen. We kunnen misschien nog sterker focussen op persoonlijke ontwikkeling en begeleiding van pas afgestudeerden die aan hun eerste werkervaring beginnen. Begeleiding rond hoe je iets doet, eerder dan de inhoud.”
Zelfinzicht, guts en leadership
Jongeren alle kansen geven om hun talenten te ontplooien is een gemeenschappelijke drijfveer van Thomas en Isabelle De Wulf. Maar hoe pak je dat aan? “Op individueel vlak is zelfinzicht heel belangrijk”, zegt Thomas. “Reflecteer of je gelukkig wordt van iets en of je goed bent in wat je doet. Kan je jezelf in vraag stellen in verschillende contexten? Feedback vragen, leervermogen en nieuwsgierigheid zijn belangrijk. En een portie guts om te durven springen. Daarnaast is de context cruciaal. Jongeren kiezen vandaag bewuster voor een bepaalde cultuur en voor een bepaald soort leiderschap. Ze hebben leiders nodig die geloven in hen. Iemand die hen uitdaagt én ondersteunt. Als dat leiderschap niet goed zit, riskeer je mensen te verliezen.”
“Bij ons geloof ik heel hard in de kracht van de individuele docenten”, zegt Isabelle. “Een docent die in jou gelooft, je uit je comfortzone haalt en je feedback geeft. Zo iemand maakt echt wel het verschil. Sterk leiderschap blijft cruciaal, zeker in tijden van verandering. Je moet een context creëren waarbinnen mensen het beste van zichzelf kunnen geven en hun rol optimaal kunnen invullen. Waar gaan we naartoe en hoe kan ik daarin bijdragen? Hoe kan ik groeien? Hoe kan ik impact maken? In welke sector je ook werkt: de verwachtingen naar leiderschap zijn overal dezelfde.”
Botsen en schuren
Een van de voorbereidende interviewvragen was of Thomas en Isabelle elkaar soms bellen bij HR-gerelateerde vragen. “Eigenlijk nooit”, lacht Thomas. “Maar het is frappant hoe gelijklopend onze overtuigingen zijn, dus ik weet niet waarom we dat niet doen.”
“Ik heb er ook nog nooit bij stilgestaan om naar Thomas te bellen, het zou zeker waardevol zijn. Aan de andere kant: je leert vooral uit meningen die botsen en schuren. Dus misschien zitten we te hard op dezelfde lijn om elkaar advies te geven. Dat merk ik ook in organisaties. Het is belangrijk om een omgeving te creëren waarin je niet enkel complimenten en bevestiging krijgt, het mag ook eens botsen. Je moet de nodige discussies durven voeren. Het vertrouwen moet er ook zijn om dat te doen. En met humor kan je ook veel bereiken.”
“Zelfrelativering is belangrijk”, besluit Thomas. “Jezelf niet al te serieus nemen en tegen jezelf kunnen zeggen als iets niet goed was. Als ik jong talent nog een tip mag meegeven, dan is het de volgende lijfspreuk: “If it is up to be, it’s up to me”. Het is aan jezelf om iets te veranderen.”
