In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2046 nog steeds relevant zal zijn.
Deze keer kijken we in de koffer van Isabelle Bouckaert, Head of HR bij Jacops. Ze bouwt er mee aan een strategisch HR-beleid voor een omvangrijke, veelzijdige en dynamische projectorganisatie met de slagkracht van een grote groep.
Midden in de business
Het belangrijkste HR-thema in Isabelle haar toekomstkoffer is business partnership. “HR kan pas echt impact hebben wanneer we ten volle mee in de business zitten,” zegt ze. Tegelijk hebben leidinggevenden volgens haar voldoende HR-kennis nodig om hun rol als peoplemanager op te nemen, onder meer rond arbeidswetgeving, mobiliteit, werktijden en tijdsregistratie.
Voor Isabelle gaat business partnership verder dan adviseren wanneer er een vraag of probleem opduikt. HR moet de dagelijkse realiteit van de organisatie begrijpen en samen met leidinggevenden oplossingen ontwikkelen die werkbaar zijn voor de business én de medewerkers. “Alleen zo kunnen we onze visie op mensen en werk aanpassen aan wat de organisatie werkelijk nodig heeft.”
Dat komt concreet tot uiting in hoe HR samen met de business nadenkt over hoe functies en werk worden (her)ingericht bij Jacops. In een groeiende organisatie veranderen jobs sneller dan hun officiële beschrijving. Daarom onderzocht HR samen met de business of de functietitels en -omschrijvingen nog wel overeenstemden met het werk dat medewerkers uitvoeren. “We hebben heel concreet benoemd wat mensen doen, welke verantwoordelijkheden ze opnemen en hoe hun functie zich verhoudt tot de rest van de organisatie.”
Zo wordt werk niet uitsluitend vanuit HR beschreven, maar samen met de mensen die de organisatie van binnenuit kennen. Dat levert duidelijke structuren op die kunnen meegroeien met Jacops én die aansluiten bij de realiteit op de werkvloer.
Streng maar rechtvaardig
Haar boodschap aan de HR-leiders van 2046 draait om de balans tussen het menselijke en het wettelijke. Regels en afspraken stellen duidelijke grenzen, maar de manier waarop een beslissing uitgelegd wordt, bepaalt hoe ze bij een medewerker binnenkomt. “Het is onze opdracht om moeilijke boodschappen op een menselijke, respectvolle en duidelijke manier over te brengen.”
Isabelle pleit voor menselijkheid binnen een consequent kader. “Je moet streng maar rechtvaardig oordelen,” klinkt het. Haar advies aan toekomstige people leaders: verlies de mens niet uit het oog, ook wanneer regels, cijfers of technologie het antwoord lijken te bepalen.
Slim, wendbaar en doelgericht
Als symbool voor de Jacops-cultuur stopt Isabelle een pluche octopus in haar koffer. “Een levend exemplaar wilde ik dat natuurlijk niet aandoen”, lacht ze. Het dier staat voor aanpassingsvermogen en creativiteit. Het zijn eigenschappen die medewerkers volgens Isabelle nodig hebben wanneer een project om een onverwachte oplossing vraagt.
De octopus symboliseert ook intelligentie, strategie en doelgerichtheid. Daarmee sluit hij aan bij SMART, de waarden van Jacops: Safety & Sustainability, Mastery, Accountability, Reliability en Team. Daarnaast verwijst hij naar de kracht en het talent in de organisatie die niet altijd meteen zichtbaar zijn.
Helpen zit in de familie
Isabelle is al 25 jaar vrijwilliger bij het Rode Kruis en al vijftien jaar voorzitter van de lokale afdeling. Haar engagement begon rond haar achttiende, toen ze via haar toenmalige vriend met de afdeling in contact kwam. Haar vader, die toen net met pensioen was, werd in 2000 voorzitter van Rode Kruis Waregem. Isabelle en haar moeder volgden samen een cursus eerste hulp, haar ouders namen de bloedinzamelingen over en zijzelf werd vrijwilliger bij de hulpdienst. “Ik ben er met de hele familie ingerold. Ik kan nog altijd niet goed tegen bloed, maar wanneer het nodig is, kan ik ermee omgaan.”
In 2011 nam Isabelle het voorzitterschap van haar vader over, al bleven ze de afdeling aanvankelijk samen leiden. Toen hij in 2013 overleed, bleef haar moeder een belangrijke steun. “Ze is ondertussen tachtig en helpt nog altijd mee.” Vrijwilligerswerk is voor Isabelle dan ook een echt familieverhaal én een engagement dat sterk aansluit bij haar leiderschap: verantwoordelijkheid opnemen en iets voor anderen betekenen zonder dat daar altijd iets tegenover hoeft te staan.
Werk dat meebeweegt
Als blijvende HR-trend kiest Isabelle voor duurzame inzetbaarheid en flexibele werkvormen. Welke vormen van flexibiliteit mogelijk zijn, hangt volgens haar sterk af van de organisatie. “Onbeperkt verlof klinkt mooi, maar in een projectorganisatie van onze omvang bots je snel op de praktische haalbaarheid.”
Flexibiliteit is volgens Isabelle overigens relevant op elke leeftijd. Jongere medewerkers willen werk anders combineren met gezin, zorg, gezondheid of persoonlijke ambities, terwijl organisaties ook oudere medewerkers langer aan boord willen houden en hun kennis willen borgen. “Het loopt van jong tot oud. Hoe houden we mensen gedurende hun leven aan het werk? Ik zeg bewust ‘leven’, want het gaat over meer dan alleen hun loopbaan.”
Wat als HR niet meer nodig is?
Leidinggevenden doen bij Jacops vandaag steeds vaker een beroep op HR voor advies over individuele dossiers, moeilijke gesprekken en people management. In die mate zelfs dat Isabelle zich afvraagt wat er gebeurt wanneer HR hen steeds beter opleidt en technologie almaar meer standaardtaken van HR overneemt. “Wat als HR niet meer nodig is? Waarschijnlijk verschuift onze rol de komende jaren en komen er weer andere uitdagingen in de plaats.”
Technologie kan processen efficiënter maken, maar dreigt ook het menselijke karakter van organisaties aan te tasten. Bovendien blijven voor HR mogelijk vooral de complexe en emotioneel belastende dossiers over. “Ik hoop in ieder geval dat technologie niet leidt tot een verlies aan persoonlijkheid binnen bedrijven.”
Minstens één ding bijgeleerd…
Wanneer Isabelle in 2046 terugblikt, hoopt ze dat mensen iets van haar geleerd hebben. Bij haar start bij Jacops zei een HR-businesspartner dat ze veel van haar ervaring hoopte op te steken. “Toen voelde ik de druk om hier echt een meerwaarde te betekenen.”
Haar ervaring bouwde Isabelle overigens op via een loopbaan met enkele bewuste omwegen. Ze begon psychologie te studeren met het oog op de klinische richting, maar koos uiteindelijk voor arbeidspsychologie. Na enkele jaren in HR begon ze aan een studie criminologie en maakte ze de overstap naar de politie. Daar werkte ze onder meer rond slachtofferbejegening en de interne zorg voor collega’s, als zonesecretaris en later als directeur Personeel en Middelen. Het was haar behoefte aan ondernemerschap die haar in 2019 terugbracht naar de privésector. “Die omweg heeft bevestigd dat HR mijn roeping is. In al mijn functies ging het uiteindelijk over mensen en de zorg voor mensen.”
Vandaag bouwt ze bij Jacops mee aan een samenhangend en professioneel HR-beleid. “Ik hoop dat collega’s later kunnen zeggen dat ze minstens één ding van mij hebben geleerd. En dat de basis die we gelegd hebben nog altijd overeind staat, ook wanneer de context verandert.”
Een goed gevulde week
In 2046 zal Isabelle 66 zijn. Ze hoopt dan vooral gezond te zijn en nog altijd voldoende drive te hebben om actief te blijven. “Misschien zit er wat meer rust in mijn leven, al weet ik eigenlijk niet zeker of ik daar echt op hoop. Zolang mijn week maar goed gevuld blijft en ik met mensen bezig kan zijn.”
Of dat nog binnen HR zal zijn, laat ze open. Met de opschuivende pensioenleeftijd sluit ze het alvast niet uit. Daarnaast wil ze graag nog meer tijd besteden aan haar vrijwilligerswerk. Ook over twintig jaar hoopt ze dus vooral te blijven doen wat haar hele loopbaan al richting geeft: werken met mensen en iets voor anderen betekenen.
