In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leider weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2045 nog steeds relevant zal zijn. Deze keer kruipen we in de toekomstkoffer van Steven De Wit, Head of HR International bij het Zwitserse familiebedrijf Endress+Hauser Flow.
Wereldwijd is het bedrijf marktleider in meet- en analysetechnologie voor proces- en laboratoriumtoepassingen en als Zwitsers familiebedrijf staat het bekend om de typische precisie en accuraatheid. Vanuit een uitgesproken langetermijnvisie investeren ze consequent in innovatie en technologische vooruitgang om organisaties te helpen hun producten efficiënter te produceren en verbeteren.
Steven De Wit is opgegroeid in een ondernemerscontext die hem al vroeg leerde dat cijfers en menselijkheid nooit los van elkaar staan. Doorheen zijn loopbaan, vaak in complexe internationale omgevingen, zag hij hoe plannen pas werken wanneer mensen zich begrepen voelen, en hoe empathie zonder realiteitszin organisaties kan vastzetten. Die balans tussen mens en business liep als een rode draad door ons gesprek, dat bovendien gekleurd werd door heel wat verrassende persoonlijke verhalen.
Cultuur als voorwaarde voor verandering
Als Steven één HR-thema zou mogen vastleggen voor de komende twintig jaar, dan is het organisatiecultuur. Doorheen zijn loopbaan zag hij hoe sterke strategieën vaak strandden omdat ze onvoldoende aansluiting vonden bij hoe mensen werken, beslissingen nemen en met elkaar omgaan.
“Te snel vooruit willen zonder eerst te begrijpen waar een organisatie vandaag staat, leidt zelden tot duurzame verandering. Integendeel. Energie verdwijnt en uiteindelijk vertrekken mensen en kan je als organisatie je vooropgestelde doelen ook niet meer behalen.”
Cultuur is voor Steven geen bijzaak, het is de ruggengraat van elke succesvolle organisatie. Dit begint bij het begrijpen van de ‘as-is’: de ongeschreven regels, de sterktes die succes mogelijk maken, maar ook de patronen die vooruitgang blokkeren. Pas wanneer die realiteit ernstig genomen wordt, kan een geloofwaardige beweging richting ‘to-be’ ontstaan. Niet alles hoeft behouden te blijven, maar alles moet wel begrepen worden in de juiste context.
Die overtuiging vraagt natuurlijk veel van leiders: nieuwsgierigheid, zelfrelativering en de bereidheid om het eigen perspectief in vraag te stellen. Internationale ervaring heeft Steven geleerd hoe relatief ‘normaal’ wij onze eigen standpunten vinden. Wat in de ene context vanzelfsprekend lijkt, werkt elders totaal anders. Dat vraagt het vermogen om verschillen te analyseren en je zelf in vraag te stellen in plaats van te veroordelen.
Daarnaast ziet hij een duidelijke verantwoordelijkheid voor HR in het versterken van de change-ability van mensen. “De wereld van werk wordt minder voorspelbaar en complexer. Het zoeken naar stabiliteit is menselijk, maar stilstaan is ook niet altijd een optie. HR kan helpen om verandering behapbaar te maken. Maar de voorwaarde is wel dat HR de business écht begrijpt. Wie impact wil hebben aan de bestuurstafel, moet weten waar waarde wordt gecreëerd, hoe kostenstructuren werken en welke marktdynamieken spelen.”
Be prepared
Be prepared. Dat is Steven zijn eerste boodschap voor toekomstige HR-leiders. Het is een oud scouts motto dat hem is bijgebleven. Het betekent voor hem zorgen dat je kan omgaan met wat zich aandient. Die ingesteldheid ziet hij als cruciaal voor de HR-leiders van morgen. In zijn toekomstkoffer steekt hij nog 3 extra boodschappen voor de volgende HR-generatie: Wees nieuwsgierig, ontwikkel je leervermogen en dat van anderen en begrijp mensen en cultuur, maar ontken nooit de business realiteit. In een wereld waarin functies en skills voortdurend verschuiven, wordt leervermogen belangrijker dan expertise alleen.
De toekomst vraagt om wendbare mensen; voor Steven is het ook in 2046 nog steeds de opdracht van HR om die veerkracht te ontwikkelen en zo medewerkers te laten groeien om in positieve zin met opportuniteiten te laten omgaan.
Geen begin, geen einde, geen hiërarchie
Als symbool van de bedrijfscultuur van Endress+Hauser kiest Steven voor de sculptuur Loyalty and Responsibility, een herkenbaar anker binnen het bedrijf. De bronzen ring bestaat uit drie gelijkwaardige, in elkaar verweven segmenten die klanten, medewerkers en aandeelhouders vertegenwoordigen. Geen begin, geen einde, geen hiërarchie. Het kunstwerk belichaamt de kern van het familiebedrijf: duurzame waardecreatie ontstaat wanneer alle stakeholders verbonden zijn en verantwoordelijkheid opnemen tegenover elkaar én tegenover de maatschappij.
“In een wereld die steeds complexer wordt, herinnert dit symbool eraan dat groei geen solo prestatie is. Samenwerking vraagt tijd en afstemming en het maakt organisaties ook robuuster. Dat de sculptuur wereldwijd terugkomt op lokale sites, telkens geplaatst op een sokkel uit lokale steen, onderstreept die combinatie van globale samenhang en lokale verankering.”
Gitaren, muziek en leiderschap
Steven neemt ook zijn collectie gitaren mee naar 2046. Ze staan symbool voor passie, technologie én ze komen met indrukwekkende verhalen. In zijn bureau thuis hangt een gitaar waarvan hij pas achteraf ontdekte dat ze ooit toebehoorde aan de bassist van Millionaire. Die band tourde ooit samen met Queens of Stone Age, Muse en The Foo Fighters. “Misschien heeft Dave Grohl er ooit backstage op gespeeld”, glundert hij. En misschien ook niet. Het doet er niet toe. Maar telkens wanneer Champagne op de radio speelt, zet het iets in beweging bij Steven. Vlak daarnaast hangt geheel toevallig een exacte replica van Dave Grohl’s DG-335. Die gitaar brengt hem terug naar Rock Werchter in de zomer van 2024. Toen stond hij helemaal vooraan, samen met zijn jongste dochter.
Muziek overstijgt taal en hiërarchie. Ze verbindt mensen en creëert gedeelde ervaringen. Steven ziet daarin een duidelijke parallel met leiderschap. Het gaat niet om solo’s, maar om samenspel, om verbinding en mensen samenbrengen. Live Aid in 1985, een benefiet ten voordele van de hongersnood in Ethiopie, is voor hem het ultieme voorbeeld: artiesten met uiteenlopende stijlen die samen iets eerder ongezien mogelijk maakten zonder garantie op succes. Dat pragmatisme, dat ‘let’s make it happen’-denken, herkent hij ook in zijn manier van werken als HR-leider.
HR in 2045: veeleisend, niet bedreigend
Steven maakt zich niet snel zorgen, ook niet als het gaat over de toekomst van werk of HR. Hij ziet een aantal structurele verschuivingen die HR mogelijks fundamenteel kunnen hertekenen: “Demografische ontwikkelingen, de overgang van jobs naar skills, de opkomst van sterk geautomatiseerde omgevingen met de zogenaamde dark factories in China en hybride workforce-modellen zullen ons vertrouwde idee van werk en werkplekken fundamenteel in vraag stellen én ze zullen HR dwingen om strategischer te worden.”
Zijn voornaamste bekommernis ligt bij het toenemend protectionisme en bureaucratie die internationale mobiliteit bemoeilijken. “In een wereld waarin skills schaars zijn, werkt die complexiteit verlammend.” De toekomst van HR ziet hij vooral als veeleisend: meer strategisch, meer data-gedreven, meer internationaal en tegelijk diep menselijk.
Verhalen in plaats van plannen
Voor Steven hoeft de toekomst geen volledig uitgewerkt draaiboek te hebben. Hij heeft geleerd dat te strakke plannen meer frustratie creëren dan dat ze richting geven. De kans is groot dat Steven in 2046 aan het schrijven is, over hoe hij met de toepassing van enkele neuroscience gebaseerde modellen HR strategie succesvol heeft weten omzetten naar de praktijk (en waarmee hij mijn nieuwsgierigheid behoorlijk getriggerd heeft) of over de vele verhalen die zich de afgelopen jaren hebben opgestapeld. Zoals een taxirit in Shanghai die begon als een onschuldige babbel en eindigde met een visitekaartje van de CEO van Boeing. Of het verhaal van het restaurant in India, waar hij pas later besefte dat hij tegenover de koningin van Maleisië had gezeten. Of die chauffeur in Singapore die er heilig van overtuigd was dat hij Tom Cruise was en daar niet van af te brengen bleek.
Als de regelgeving het toelaat, zal hij in 2046 met pensioen zijn. Maar hij hoopt nog betrokken te zijn bij HR. Misschien minder operationeel, maar wel verbonden met het vak en met mensen die het dan vormgeven. En hij hoopt vooral dat er tegen dan een nieuwe generatie leiders aan zet is die (nog) slimmer, diverser en beter uitgerust is dan de HR-leiders van vandaag.
