In een tijdperk waarin veranderingen elkaar snel opvolgen, kijkt iedereen maximaal vier jaar vooruit. In onze interviewreeks ‘De toekomstkoffer’ nodigen we CHRO’s daarom uit om op langere termijn te denken. Want de keuzes die zij vandaag (niet) maken, bepalen (grotendeels) mee de toekomst van werk en HR. We stellen hen voor een uniek scenario: ze krijgen de kans om een toekomstkoffer samen te stellen die pas over 20 jaar geopend zal worden. Deze koffer bevat 5 voorwerpen die hun visie en nalatenschap als HR-leiders weerspiegelen: het belangrijkste HR-thema dat de komende 20 jaar volgens hen aan belang zal winnen; een persoonlijke boodschap; een symbool van hun bedrijfscultuur; een persoonlijk item en een HR trend die volgens hen in 2044 nog steeds relevant zal zijn.
Voor deze editie kijken we in de toekomstkoffer van Vanessa De Mulder, die bij ECS een dubbele rol opneemt: die van Chief Transformation Officer en CHRO. Het blijkt een bewuste keuze in een familiebedrijf dat op lange termijn denkt. ECS, met hoofdzetel in Zeebrugge en vestigingen in onder meer Venlo, Hull en Dourges telt vandaag zo’n 700 medewerkers en is actief in een internationale, logistieke context die per definitie complex en voortdurend in beweging is. En ondertussen is de derde generatie actief. Vanuit die context werd Vanessa initieel aangetrokken als Chief Transformation Officer om de organisatie toekomstbestendig te maken. Al snel werd duidelijk dat transformatie onlosmakelijk verbonden is met mensen, cultuur en leiderschap. Vanuit die logica volgde de combinatie met HR.
“HR heeft vandaag een unieke positie”, zegt ze. “Je kan op zoveel domeinen impact hebben. Op voorwaarde dat je dicht bij de business blijft. Niet vanuit een ivoren toren, maar geconnecteerd met mensen en realiteit. Als HR kan je mee richting geven aan waar een organisatie naartoe gaat,” besluit ze. “En net daarom is dit, meer dan ooit, a great time to be in HR.”
Veerkracht als strategische vaardigheid
Het eerste item dat Vanessa in haar toekomstkoffer stopt, is wendbaarheid. Voor ECS betekent dat zowel organisatorische wendbaarheid als individuele veerkracht. “Die twee kan je niet los van elkaar zien,” zegt ze. “Je kan structuren aanpassen en processen herdenken, maar als mensen niet mee kunnen bewegen, stokt alles.” Dat is meteen ook de reden waarom haar HR-rol zo sterk verweven is met transformatie. Wendbaarheid is voor haar geen project, maar een manier van kijken naar organiseren, werken en presteren. Op individueel niveau noemt Vanessa veerkracht zelfs een strategische vaardigheid. “Als we op het vlak van performance stappen willen blijven zetten in een context die steeds sneller en veeleisender wordt, dan is veerkracht essentieel.”
HR als verantwoordelijkheid voor de toekomst
Vanessa neemt ook een persoonlijke boodschap mee, gericht aan HR-leiders die in 2046 aan zet zullen zijn. Technologie zal volgens haar nog sneller gaan dan we ons vandaag kunnen voorstellen. Maar ongeacht hoe ver technologie dan zal staan, zullen mensen altijd nood hebben aan verbinding, aan erkenning, aan samen leren, samen creëren en samen groeien. HR ziet ze daarom als een verantwoordelijkheid voor de toekomst.
Ze roept toekomstige HR-leiders ook op om nieuwsgierig te blijven en te blijven bouwen aan de fundamenten die mensen en teams nodig hebben om te functioneren in complexiteit. Cruciaal daarbij is het integreren van people, culture en leadership tot één samenhangend domein. “We moeten af van versnippering.” klinkt het.
Connect, Challenge, Care
Als symbool voor de cultuur van ECS kiest Vanessa een miniatuur container. “Want dat straalt tegelijk business, beweging en samenwerking uit”. Op die container prijken de 3 C’s die het ECS-DNA samenvatten: Connect, Challenge en Care.
Connect, omdat niets beweegt zonder samenwerking. Containers verbinden werelden, net zoals mensen dat doen. Challenge, omdat zowel de logistieke sector als de bredere maatschappelijke context veeleisend is. De omstandigheden zijn zelden eenvoudig. En Care omdat veiligheid en zorg kernwaarden zijn, zowel voor materiaal als voor mensen.
“Die container staat voor wie we zijn,” zegt Vanessa. “En tegelijk herinnert hij ons eraan dat het uiteindelijk mensen zijn die alles in beweging brengen.”
Een tas vol schriftjes
In haar (grote) handtas zitten naast haar laptop en enkele verloren schroevendraaiers van haar man Wim ook heel veel schriftjes. En die mogen allemaal mee in haar toekomstkoffer. Een schatkist vol ideeën, losse gedachten en onafgewerkte concepten. Het zegt ook veel over wie ze is als HR-leider. “Als ik ergens aan denk, wil ik het neerschrijven. Ook al weet ik dat ik het niet meteen kan uitvoeren of gebruiken, maar ik wil het idee niet kwijt raken.”
Die schriftjes zijn ook een symbool voor hoe Vanessa naar verandering kijkt: als een pad dat zich gaandeweg ontvouwt. “Ik durf afwijken. Ik vind het ook niet erg als een plan verandert. Er mogen onderweg gerust onverwachte dingen gebeuren.”
Durven differentiëren
Als Vanessa vooruit kijkt naar HR-trends die ook in 2046 relevant zullen zijn, dan ziet ze een duidelijke evolutie naar nog meer personalisatie en maatwerk. “Dat zien we vandaag al,” zegt ze. “In leren maar ook in hoe mensen hun loopbaan vormgeven.” De rol van HR is volgens haar om de organisatie daarop voor te bereiden.
Van administratie naar richting geven
Vanessa is ervan overtuigd dat technologie, inclusief AI, een deel van het administratief HR-werk zal overnemen. “Dat geeft ruimte om meer waarde toe te voegen.” Ze verwacht ook dat organisaties steeds meer fluïde worden, met meer focus op rollen dan op vaste functies, en met diverse statuten naast elkaar. “In die context wordt HR alleen maar strategischer en belangrijker.”
Haar grootste bezorgdheid? Dat niet iedereen kan volgen. “Ik zie het risico op een kloof tussen mensen die nieuwe technologie snel adopteren en mensen die daar niet in slagen.” Daarnaast maakt ze zich zorgen over mentaal welzijn. “Altijd ‘aan’ staan, zeker als werk- en privé druk samenkomen, weegt zwaar, vooral bij jongeren. Dat mogen we niet onderschatten.”
Groeiruimte
Als Vanessa in 2046 terugkijkt op haar loopbaan, hoopt ze vooral dat ze ruimte heeft gecreëerd voor groei. Voor anderen en voor zichzelf. “Ik vind het ongelooflijk boeiend om potentieel te zien en mensen te helpen dat ook zelf te ontdekken,” zegt ze. Door kansen zichtbaar te maken en mensen uit te nodigen om stappen te zetten.
Tegelijk haalt ze veel energie uit het blijven leren. Zich omringen met mensen van wie ze zelf kan bijleren, inzichten opnemen en die vervolgens weer doorgeven. “Als mensen dankzij jou hun eigen pad verder hebben kunnen uitbouwen, of net iets meer durf hebben ontwikkeld om verandering aan te gaan, dan voelt dat voor mij als een mooie legacy.”
Dagen zonder plannen
Ziet ze zichzelf in 2046 nog werken? Waarschijnlijk wel. Maar op een ander tempo. Met meer ruimte voor dagen zonder plannen. En met meer sociaal engagement. Dat engagement kan professioneel zijn, bijvoorbeeld als mentor voor jonge leiders of CHRO’s. Maar ook het mentaal welzijn van jongeren ligt haar nauw aan het hart. “Hoe zij straks hun plek vinden op de arbeidsmarkt, dat blijft een belangrijk thema.”
