Het gemiddelde voltijdse brutosalaris in België heeft de kaap van 61.000 euro per jaar overschreden. Daarmee staat ons land op de vierde plaats in de Europese Unie. Tussen 2022 en 2025 steeg het gemiddelde Belgische jaarloon met ruim 8.000 euro (+15,0%), gedreven door de automatische loonindexering. Toch vertaalt deze Europese toppositie zich voor de werknemer niet in een gelijke sprong in koopkracht: de historisch hoge belastingdruk op arbeid in ons land roomt een fors deel van die toename af. Dat blijkt uit een analyse van hr-dienstverlener Randstad op basis van data van Eurostat.
Ruim 8.000 euro erbij in drie jaar tijd.
Volgens de recentste Eurostat-cijfers klom het gemiddelde voltijds gecorrigeerde jaarsalaris in België van 53.466 euro in 2022 naar 61.984 euro in 2025. Dat betekent een absolute toename van 8.518 euro per voltijdse werknemer in drie jaar tijd. Het Belgische loonniveau ligt daarmee ruim boven het Europese gemiddelde, dat in 2025 uitkwam op 41.464 euro (tegenover 35.671 euro in 2022). Op de Europese ranglijst moet België enkel Luxemburg (85.609 euro), Denemarken (73.500 euro) en Ierland (64.4387 euro) laten voorgaan.
Grote contrasten met de buurlanden.
De loonevolutie tussen 2022 en 2025 toont scherpe verschillen met de buurlanden, stelt Bert De Greve, director reward management bij Randstad: “Het contrast met Frankrijk blijft uitzonderlijk groot. Zonder algemeen indexeringsmechanisme stegen de Franse brutolonen over deze periode met slechts 8,1% tot 45.100 euro. De loonkloof tussen een gemiddelde voltijdse Belgische en Franse werknemer bedraagt inmiddels meer dan 16.000 euro per jaar. Duitsland kende via opeenvolgende cao-onderhandelingen wel een forse inhaalbeweging (+18% naar 56.300 euro), maar blijft in absolute bedragen duidelijk onder het Belgische niveau.”
De paradox van bruto versus netto.
Hoewel werkgevers in België tot de hoogste loonkosten van Europa betalen, ervaart de werknemer dat voordeel niet evenredig op de bankrekening. “België handhaaft binnen de OESO de hoogste belastingdruk op arbeid,” verduidelijkt Wim Van der Linden, woordvoerder bij Randstad. “We zien de spanning op twee fronten toenemen. Voor werkgevers verhoogt de automatische loonindexering de druk op de marges en de internationale concurrentiekracht. In een arbeidsmarkt die toch al afkoelt, dwingt dat bedrijven niet zelden tot het afbouwen of bevriezen van aanwervingen en een nog sterkere focus op productiviteitswinsten. Voor werknemers blijft het tastbare nettoresultaat van loonopslag achter bij de stijgende kosten voor levensonderhoud. Deze cijfers onderstrepen andermaal de noodzaak aan een fiscale hervorming die de kloof tussen loonkost en nettoloon verkleint.”
