Wie denkt dat de naam ‘De Tafel van Werk’ een knipoog is naar ‘De Tafel van Gert’, zit ernaast. De tafel waaraan onze nieuwe talkshow wordt opgenomen, is letterlijk een stuk geschiedenis. Ze is gemaakt uit het hout van de originele wielerpiste van het Sportpaleis (nu AFAS Dome) uit 1933. Het verhaal achter die tafel begint bijna honderd jaar geleden.
Veel mensen denken ongetwijfeld dat de naam van onze talkshow ‘De Tafel van Werk’ een knipoog is naar het bekende tv-programma ‘De Tafel van Gert’. Maar niets is minder waar. De tafel waaraan Machiel den Dekker en ik onze gasten ontvangen in de AFAS Lounge is letterlijk een stuk geschiedenis. Ze is gemaakt uit het hout van de originele wielerpiste van het Sportpaleis uit 1933, het gebouw dat begon als wielertempel, daarna bijna failliet ging, en uitgroeide tot een internationale entertainmenthub die het beheer heeft over 4 zalen en 3 theaters (Antwerps Sportpaleis, Lotto Arena Antwerpen, Trixxo Arena Hasselt & Vorst Nationaal, Trixxo Theater Hasselt, Stadsschouwburg Antwerpen & Capitole Gent).
Sinds april 2019 maakt de Sportpaleisgroep deel uit van Live Nation en 4 jaar geleden werd de groep herdoopt tot Be.at Venues. Op 1 september 2025 kreeg de grootste indoor concertzaal van ons land een nieuwe naam. Dankzij het naam-partnership met AFAS België begon daarmee een nieuw hoofdstuk voor de legendarische evenementenlocatie, die voortaan als AFAS Dome door het leven gaat. Chris Bergs, Sales & Partnerships Director bij Be.at Venues, neemt ons mee terug in de tijd voor het volledig verhaal achter De Tafel van Werk.
Night of the Proms
Geïnspireerd door de Last Night of the Proms in Londen, organiseerden twee studenten, Jan Van Esbroeck en Jan Vereecke, in 1985 de eerste ‘Night of the Proms’, een nieuw muziekconcept waarbij ze klassieke muziek wilden combineren met popmuziek. Het evenement groeide snel en kreeg een vaste thuisbasis in het toenmalige Sportpaleis Antwerpen. Voor de organisatie zochten ze medewerkers aan de Universiteit in Antwerpen. Zo kwam Chris Bergs aan boord. “Ik zat toen in een bisjaar en had dus wat tijd. Ze zochten mensen om mee te helpen bij de organisatie en zo ben ik eigenlijk mee op de kar gesprongen.”
Het faillissement van het Sportpaleis
Halverwege de jaren negentig ging het Sportpaleis failliet. De zaal was verouderd en moeilijk te exploiteren. “Jan Van Esbroeck en Jan Vereecke waren bezorgd dat ze hun locatie zouden verliezen”, vertelt Chris. Toen de curator hen tijdens de faillissementsprocedure voorstelde om het Sportpaleis uit te baten terwijl er een oplossing gezocht werd, moesten ze niet lang nadenken.
Dat jaar gaf hen een unieke inkijk in het potentieel van het gebouw. En toen het Sportpaleis in 1997 openbaar verkocht werd via een procedure met gesloten omslag, dienden Van Esbroeck en Vereecke samen met de Provincie Antwerpen een bod in.
En dat bod werd aanvaard. Zo ontstond een publiek-private samenwerking waarbij de provincie eigenaar werd van het gebouw en de exploitatie ervan in handen kwam van hun organisatie. Chris herinnert zich dat moment nog perfect. “We waren elkaar kort daarvoor toevallig opnieuw tegengekomen in een McDonald’s in Mechelen. Ze zeiden: we staan op het punt het Sportpaleis te kopen. Heb je geen zin om terug te komen werken?” Zijn antwoord was: ja!
Een tempel voor wielrennen
Vandaag kennen de meeste mensen de locatie als concertzaal. Maar toen het gebouw in 1933 werd geopend, was het in de eerste plaats een overdekte wielerpiste. In die periode trokken zesdaagses (lange wielerwedstrijden over meerdere dagen) duizenden toeschouwers. Antwerpen wilde daarvoor een modern en groot sportcomplex. Het resultaat was een indrukwekkende arena met een houten wielerpiste en plaats voor ongeveer 18.000 toeschouwers, wat toen uitzonderlijk groot was.
Toen Vereecke en Van Esbroeck het gebouw in de jaren negentig overnamen, lag die piste er nog altijd. Alleen zag bijna niemand ze nog. “In de loop der jaren hadden ze tribunes boven op die piste gebouwd. Die piste lag daar eigenlijk gewoon onder verstopt.”
De piste redden
De toenmalige gouverneur van Antwerpen, een groot wielerliefhebber, vroeg om de wielerpiste niet verloren te laten gaan. En dus begon het team na te denken over wat ze ermee konden doen. Om ideeën te vinden werd er gebrainstormd met mensen uit de sportwereld zoals Mark Uytterhoeven en Carl Huybrechts. Daaruit ontstond het idee van de wieler‑zestiendaagse. Tijdens zestien dagen in januari, traditioneel een rustige maand voor concerten, konden wielerliefhebbers zich inschrijven om een uur op de piste te fietsen. “Veel wielertoeristen hangen hun fiets in de winter aan de haak. Dus we dachten: laat hen gewoon op die piste rijden.”
Het evenement werd afgesloten met een wedstrijd De Snelste Pedalen. Daarin reden bekende wielrenners zoals Johan Museeuw, Tom Boonen en wijlen Frank Vandenbroucke tegen elkaar. Het initiatief kreeg steun van wielericonen zoals Eddy Merckx, Rik Van Looy en Rik Van Steenbergen.
Om dat evenement mogelijk te maken moest elk jaar opnieuw een enorme operatie gebeuren. De tribunes die het hele jaar boven op de piste stonden, moesten worden weggehaald. “Dat was elk jaar opnieuw een gigantisch werk,” herinnert Chris zich. Uit de buurt kwamen een aantal gepensioneerden die vroeger betrokken waren bij het wielrennen in het Sportpaleis. “Die mannen zeiden: wij gaan die piste wel opkuisen.”
Met een ploeg vrijwilligers begonnen ze lat per lat de piste te herstellen. Nagels werden eruit gehaald. Beschadigde stukken hout vervangen. “Dat was prachtig om te zien. Er kwam een ganse community op gang van mensen die dat deden uit liefde voor die plek, pure nostalgie.”
Valpartijen inbegrepen
De piste werd ook door het eigen team getest. “Dat was hilarisch,” herinnert Chris zich. Want een pistefiets is totaal anders dan een gewone koersfiets. “Een pistefiets heeft geen rem, geen versnellingen en geen vrijloop. Dat betekent dat je moet blijven trappen. Als je stopt met trappen, stopt de fiets en vaak eindigt dat met een schuiver. Er zijn hier collega’s geweest die dat al eens op de harde manier hebben geleerd.”
Piste in de nok
Doorheen de jaren werd het Sportpaleis stap voor stap aangepast voor grote concertproducties. “Een belangrijk probleem was dat vrachtwagens enkel langs achter binnen konden. Daarom werd een nieuwe toegang voor vrachtwagens voorzien aan de voorkant van het gebouw. Daarvoor moest een stuk van de piste verwijderd worden. Maar omdat men de piste elk jaar in januari nodig hadden, kon dat stuk niet zomaar verdwijnen. Het werd in de nok van het Sportpaleis gehangen zodat het hout dezelfde temperatuur en vochtigheid behield als de rest van de piste.”
Van wielerpiste naar talkshow
Toen uiteindelijk beslist werd om de piste volledig te verwijderen, vroeg een architect uit de buurt of hij enkele stukken hout mocht recupereren. Het hout, eikenhout uit de jaren dertig, was van uitzonderlijke kwaliteit. Hij maakte er tien tafels van met een metalen constructie en die werden verkocht aan verzamelaars. Eén tafel bleef in het Sportpaleis.
En het is rond die tafel dat we vandaag onze talkshow ‘De Tafel van Werk’ opnemen. Eigenlijk zitten we dus rond een stuk van de originele wielerpiste van het Sportpaleis, een tafel die bijna 100 jaar geschiedenis met zich meedraagt.
Dus nee, Gert Verhulst, jij was niet onze inspiratiebron 🙂
